Διαφορά

Ωραία...

για ηχολήπτης πήγα,ως supervisor ήχου ξεκίνησα το live και κατέληξα απλώς να το βλέπω για δεύτερη φορά!

Γιατί ακύρωσα το εισιτήριο;

Γιατί γείωσα το ταξίδι;

Γιατί δεν είμαι με την οικογένειά μου τέτοια μέρα;

Γιατί;

Για να κάνω τον μαλάκα;

Για να μου κάνετε τα νεύρα τσατάλια εσύ και η ασχετοσύνη σου;

Οκ,δεν είμαι η μεγάλη ηχοληπτάρα (πράγμα που εσύ δεν ξέρεις αλλά τέλος πάντων!) αλλά ξέρεις ότι είμαι βοηθός του ανθρώπου που όταν είναι εκεί εσύ κάθεσαι σούζα!

Με ποιο δικαίωμα λοιπόν με γράφεις στο αιδοίο σου και τα κάνεις μπουρδέλο;

Με ποιο δικαίωμα παίζεις με το μέλλον μου;

Και γιατί εγώ πρέπει να υποκριθώ ότι όλα πήγαν καλά;

ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Όταν ξεχωρίσουν οι ηλεκτρονικοί από τους ηχολήπτες (κι εγώ θεωρούμαι και μηχανικός ήχου πανάθεμά με) τότε όλοι θα ακούνε καλύτερα...

Υ.Γ

Την επόμενη φορά που θα σε βρω μπροστά μου,απλώς θα σου "φάω" τη δουλειά...

Υ.Γ 2

Άι σιχτήρ...

Αλλαγή

Παραμονή χριστουγέννων σήμερα,όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα,αλλά διαφορετική από τις προηγούμενες χρονιές.
Μακρυά από το σπίτι,από την οικογένεια και γενικώς από τα οικεία πρόσωπα και με μία μεγάλη πιθανότητα να συνεχιστεί αυτό για όλες τις γιορτινές ημέρες να πλανάται στον αέρα λόγω...δουλειάς!
...και τώρα που είπα δουλειά,απόψε θα κάνω την επίσημη πρώτη μου ως ηχολήπτης!
Πότε ακριβώς βρέθηκα σε αυτή τη θέση δεν κατάλαβα αλλά έτσι είναι...τα πράγματα πολλές φορές αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη και όπως και να έχει πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτό το δεδομένο.

Παραμονή χριστουγέννων,
θα σηκώσω το ποτήρι με το κρασί λοιπόν και θα πιω σε αυτή τη νέα ζωή με μια ευχή,το βράδυ να μη με κυνηγάνε οι μουσικοί!

Χρόνια μας καλά...γιατί έτσι όπως είναι οι καιροί,τα πολλά δε συμφέρουν!
Καλά να είμαστε λοιπόν για όσο...

Θυσία

. . .

Snow white

Περπάτημα στη Δουκίσσης Πλακεντίας κατά τις 6 το απόγευμα.
Έχει ήδη βραδιασει και συνεχίζει να χιονίζει με μεγαλύτερη ένταση απ'ότι το πρωί.
Το χαμόγελό μου είχε φτάσει στ'αυτιά μου-κι έτρωγα και χιόνι!

Υ.Γ
Αγαπητό μου σύμπαν,δεν ξέρω αν το πρόσεξες αλλά το πρωί τραγουδούσα "I'm dreaming of a white CHRISTMAS" όχι "I'm dreaming of a white...11th of December"!
Όχι τίποτα άλλο...μη θεωρήσεις ότι την έβγαλες την υποχρέωση,συνεχίζω να dreaming of a white christmas!!!

Δεν ξεχνάω

Αύριο ξημερώνει γιορτή..

Ε και;

Κάθε μέρα σχεδόν γιορτή είναι!

Όχι,δεν το λέω με την υπεραισιόδοξη έννοια ότι η κάθε μέρα είναι μια καινούρια μέρα και άλλη μια γιορτή,το λέω με την κυριολεκτική έννοια ότι σχεδόν κάθε μέρα κάποιο όνομα γιορτάζει!

Αύριο απλώς τυγχάνει να είναι από τις γνωστές γιορτές ονομάτων...δυστυχώς όμως δεν είναι μόνο αυτό.

Αύριο κλείνουν δύο χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξη.

Όχι,δεν το θυμήθηκα τώρα!

Δεν το ξεχνάω ώστε να χρειαστεί να το θυμηθώ!

Όπως δεν ξεχνάω και τον Ντουζόν που ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από κάτι "μάγκες" μπράβους στη Μύκονο!

Όπως δεν ξεχνάω και τον Άλεξ που κάποιοι στη Βέροια τον "εξαφανίσανε"!

Κάπου άκουσα "Η δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα",

θα'ρθω να συμπληρώσω "...και στην Ελλάδα θα πεθάνει!"

Δε φοβού κανέναν...

...εγώ κι εσύ στον κόσμο τον απάνθρωπο!



Δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στους οποίους θα αφιέρωνα αυτό το τραγούδι αλλά τουλάχιστον υπάρχουν...λίγοι και καλοί που λένε!

. . .

Σ'αυτούς τους λίγους λοιπόν...

"Όταν έχω εσένα"

Εκλογές

Πρωινή κουβεντούλα με τον πάτερ φαμίλια και μια διαπίστωσή του:"Βρέθηκες στην Αθήνα εν μέσω προεκλογικής περιόδου".

Πραγματικά,αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι περνώντας εχτές έξω από τη νομαρχία είδα ότι έχουν κλείσει τους γύρω δρόμους,δεν κατάλαβα τίποτα περί εκλογών!

Μιας και το έθιξε που το έθιξε το θέμα όμως είπα κι εγώ να κάνω μια προσπάθεια να ενημερωθώ για τα εκλογικά αποτελέσματα.Όχι ότι θα καταλάβω και πολλά καθώς δεν ασχολούμαι με το άθλημα αλλά μέσες άκρες να "ξέρω" τι γίνεται.

Είδα λοιπόν ότι τα κόμματα άρχισαν να απαξιώνονται και να αναδύονται οι ανεξάρτητοι!

Το γεγονός αυτό καθ'αυτό είναι,αν μη τι άλλο,ελπιδοφόρο και με τη λέξη "ελπιδοφόρο" δεν εννοώ τη διακυβέρνηση συνολικά της χώρας ή των δήμων τμηματικά αλλά τη διάθεση που έδειξε ο κόσμος για αλλαγή...για μια οποιαδήποτε αλλαγή.

Ως ένας άνθρωπος που έχει χάσει κατά ένα τεράστιο ποσοστό την πίστη του στους ανθρώπους και τους θεωρεί...-ας μην χαρακτηρίσω,σκέψου μόνο πόσοι είναι διατεθειμένοι να "σκοτωθούν" για την ομάδα τους,τι μουσική ακούνε,την οπαδική συμπεριφορά τους στις εκλογές και νομίζω θα γίνω κατανοητός-αυτές οι εκλογές νομίζω ήταν μια καλή αρχή για αλλαγή μυαλών!

Ο θύτης,το θήραμα κι ο...Hulk

Είναι τρομερό αυτό που γίνεται στο ΜΕΤΡΟ και δη στους σταθμούς του Συντάγματος.
Έχω παρατηρήσει μέρες τώρα ότι όταν έχω είτε να κατέβω στο Σύνταγμα είτε απλώς να αλλάξω γραμμή μου δημιουργείται μια σχετική νευρικότητα η οποία οφείλεται αποκλειστικά στον κόσμο.
Είναι τρομακτικός ο αριθμός των ατόμων που περιμένουν να μπουν στα βαγόνια κι ακόμα πιο τρομακτική είναι η θέα όλου αυτού του κόσμου όταν τον βλέπεις να περνάει μπροστά από τα μάτια σου καθώς φρενάρει ο συρμός!
Προσωπικώς μου δημιουργείται η αίσθηση του θύτη που παραμονεύει και την κατάλληλη στιγμή θα ορμήξει για να κατασπαράξει το θήραμά του...και στην προκειμένη περίπτωση νοιώθω σαν θήραμα.

Όλο αυτό συμβαίνει όμως μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες.

Άπαξ και ανοίξουν οι πόρτες το θήραμα εξαφανίζεται,βγαίνει στην επιφάνεια ο Hulk που κρύβω μέσα μου και μου έρχεται να αρχίσω να βαράω κόσμο ανεξέλεγκτα.

Θα μπεις...θα μπεις καλέ μου άνθρωπε-που έλεγε κι ο Βέγγος!Δεν είναι κάποιο είδος παιχνιδιού-ξέρεις,όπως αυτό που παίζαμε πιτσιρίκια με τις καρέκλες...που έπαιζε μουσική,έτρεχες γύρω γύρω από τις καρέκλες κι όταν σταματούσε η μουσική όποιος δεν προλάβαινε να κάτσει έχανε-όταν έρθει η ώρα να μπεις,θα μπεις αλλά για να μπεις πρέπει πρώτα να βγω εγώ και για να βγω πρέπει να μου κάνεις και λίγο χώρο...τι μου κάθεσαι σαν μπάστακας μπροστά από την πόρτα;
Δεν είμαι ο Casper για να περάσω από μέσα σου,κάνε λίγο άκρη και θα δεις πόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα...

Πεποίθηση

Σε στιγμές μέγιστης οκνηρίας-όπως τώρα ας πούμε-"σκαλίζω" τον πιτσί μου...βλέπω παλιά βινετάκια,φωτογραφίες,κτλ.

Κατά τη διάρκεια του σημερινού σκαλίσματος "έπεσα" σε ένα αρχείο σημειωματαρίου όπου εκεί είχα γράψει διάφορα ρητά και στιχάκια της στιγμής,είτε δικά μου είτε άλλων.

Ένα από αυτά ήταν το εξής: "Η πιο μεγάλη ευτυχία στη ζωή είναι η πεποίθηση ότι μας αγαπούν." (Το συγκεκριμένο δε νομίζω πως είναι δικό μου...)

Εκτός σπάνιων περιπτώσεων πάντα θα υπάρχει-κι όχι μόνο η πεποίθηση-κάποιος που μας αγαπάει...όχι,λάθος ο ενικός...κάποιοι που μας αγαπούν,η οικογένειά μας κι αν είσαι και λίγο τυχερός θα βρεθούν κι άλλοι εκτός του οικογενειακοσυγγενικού σου κύκλου.

Τι γίνεται όμως όταν αυτή η πεποίθηση αρχίζει να χάνεται σιγά σιγά έστω και για ένα άτομο;

Χάνεται η ευτυχία; Φυσικά και όχι!

Αυτό όμως δε σε εμποδίζει να στενοχωρηθείς για την πιθανώς επερχόμενη "απώλεια".

Πάρτυ του δρόμου

Θησείο,ξαστεριά,ατμόσφαιρα ψυγείο και το πρώτο πάρτυ του δρόμου (δεν παίρνω όρκο ότι έτσι λέγεται αλλά για την ώρα θα το αναφέρω έτσι γιατί βαριέμαι να το περιγράφω περιφραστικά!) είναι γεγονός.
Πρόχειρα στημένο-σίγουρα...
Ελάχιστος εξοπλισμός-σαφώς...αλλά μια πάρα πολύ όμορφη προσπάθεια από νέους ανθρώπους (καλλιτέχνες,ζογκλέρ,ακροβάτες) με όρεξη να κάνουν αυτό που κάνουν και σκοπό τους να σε κάνουν να περάσεις καλά και να νοιώσεις όμορφα.
Υπήρχαν βέβαια και κάποια παρατράγουδα,π.χ αυτό το τανγκό δε χρειαζόταν να κρατήσει χίλια χρόνια (πως διάολο οι χορευτικοί σύλλογοι χώνονται παντού δεν το έχω καταλάβει ακόμα).
Υπήρχαν φυσικά και κάποια αστεία συμβάντα,όπως ο καημένος ο τυπάκος που προφανώς κάτι πρέπει να πουλούσε αλλά όχι μπύρες και για κακή του τύχη όλοι πρέπει να του ζητούσαν μπύρες.Ε,τι να έκανε κι αυτός ο έρμος;Πήγε,τις προμηθεύτηκε αλλά πλέον κανείς δεν ήθελε μπύρα και κατέληξε να φωνάζει με παράπονο "Ορίστε,σας έφερα μπύρες.Όταν δεν είχα θέλατε μπύρα και τώρα δεν αγοράζετε;Ελάτε να πάρετε,σας έφερα μπύρα..." (εκείνη την ώρα έπαιζε ένα συγκρότημα και ο συγκεκριμένος μονόλογος ακουγόταν σε κάθε διάλειμμα μεταξύ των κομματιών.) ή ο άλλος,από την ομάδα των-μεθυσμένων-Αλγερινών,που κάθε τρεις και λίγο έπαιρνε το μικρόφωνο-κι όχι κατ'ανάγκη όταν δεν τραγουδούσε ο τραγουδιστής-και έλεγε άλλοτε σε σπαστά ελληνικά,άλλοτε σε καταπονεμένα αγγλικά κι άλλοτε σε γαλλικά το πόσο αγαπάει την Ελλάδα και μας προέτρεπε να φωνάξουμε μαζί του "Βιβ λα αλζερί" ("ζήτω η Αλγερία" στα γαλλικά υποπτεύομαι-αν ήξερα πως γράφεται θα το απέδιδα σωστά).
Όχι δεν είναι αυτό το αστείο της υπόθεσης.
Το αστείο είναι ότι κάποια στιγμή,πάνω σε κάποιο τραγούδι,αρπάζει το μικρόφωνο από τα χέρια του τραγουδιστή...αρχίζει να μονολογεί και μοιάζει λες και ραπάρει!
Και φυσικά υπήρχαν και οι όμορφες στιγμές.
Πέραν του ότι κάτι ξεκίνησε να γίνεται-μακάρι να γίνει θεσμός-έστω ελλιπές και με προβληματική οργάνωση,υπήρχαν οι φίλοι,οι ωραίες στιγμές μαζί τους,το τραγούδι,ο χωρός (στην περίπτωσή μου το κούνημα για να ζεσταθώ και να ξεχάσω ότι μάλλον το'χει σκάσει ο τελευταίος μου σπόνδυλος από τη μέση μου λόγω κούρασης),τα γέλια,οι κουβέντες κι αυτό το κατακίτρινο φεγγάρι πάνω από την Ακρόπολη που ξαπλωμένο σε προέτρεπε να το χαζέψεις,να του μιλήσεις,να ονειροπολήσεις...

Παράλληλα

Υπάρχουν διχογνωμίες για την ύπαρξη παράλληλου σύμπαντος ή τέταρτης διάστασης...έτσι έχω ακούσει τουλάχιστον.

Φυσικά η πρώτη σκέψη πρέπει να είναι "Και θα δώσεις εσύ τη λύση ρε φίλε;" και θα έρθει η φυσιολογική απάντηση "Εννοείται πως όχι.Δεν έχω τα κατάλληλα προσόντα κι ούτε πρόκειται ποτέ να τα αποκτήσω!"

Αλλά μέσα από την καθημερινότητα μπορείς να βρεις κάποιες δικές σου ερμηνείες.

Κάτι τέτοιο έπαθα σήμερα (μήπως αρχίζω να τη βλέπω Einstein;μπαααα...)

Μετά από πολύωρη απουσία από το σπίτι και μια αρκετά γεμάτη ημέρα πήρα επιτέλους κάποια στιγμή το δρόμο του γυρισμού...με ΜΕΤΡΟ βεβαίως βεβαίως μιας και ήμουν στου διαόλου τον κόπανο.

Έχω εξοπλιστεί λοιπόν με το σχετικώς απαραίτητο για μεγάλες αποστάσεις mp3,η μουσική ανεβασμένη λίγο πριν το maximum-κάπου εδώ θέλω να καταγγείλω ότι οι συρμοί κάνουν απίστευτη φασαρία!-ώστε να είμαι σε θέση να ακούω τη μουσική κι άθελά μου παρατηρούσα τους ανθρώπους.

Τόσες ζωές σε ένα βαγόνι,να εναλλάσσονται σε κάθε στάση σαν προϊόντα εργοστασίου που κάποιο μηχανικό χέρι τα τοποθετεί στις διαφορετικές φάσεις της παραγωγής.

Δύο κυρίες μπροστά μου μιλούσανε ακατάπαυστα-να'ναι καλά το mp3 μου που αποθάρρυνε τα λόγια τους να φτάσουν στα αυτιά μου-,μια παρέα νέων μπροστά από την πόρτα πείραζε ο ένας τον άλλον,ένας άλλος κύριος κουστουμαρισμένος με τον χαρτοφύλακα ανά χείρας σοβαρός κι ασάλευτος σαν τσιμεντένια κολώνα...κι εγώ καθισμένος στη θεσούλα μου,καταλαμβάνοντας το χώρο που μου αντιστοιχεί,χαμένος και βυθισμένος σε έναν κόσμο όπου οι σκέψεις δεν έχουν ειρμό,η λογική μπερδεύεται με την αυταπάτη και η κούραση αναμετριέται με το ρυθμό της μουσικής που με απόκοπτε από τους γύρω μου και θα μπορούσε κανείς να πει πως είχα βρεθεί σε ένα άλλο σύμπαν,στο δικό μου σύμπαν,μακρυά από όλους τους άλλους και μαζί με όλους τους άλλους...με τους γύρω μου...με τους συνεπιβάτες μου.

Μήπως αυτό είναι μια ερμηνεία παράλληλου σύμπαντος;

Μια άλλης διάστασης;

Μπορεί ναι,μπορεί και όχι.

Δεν το ψάχνω περαιτέρω...

είμαι κουρασμένος,καληνύχτα!

Προεκτάσεις

"Είμαστε προορισμένοι να συμβιβαζόμαστε.Να υιοθετούμε ό,τι αυτή η κοινωνία θεωρεί αποδεκτή συμπεριφορά.Και έχουμε φτάσει σε σημείο να βλέπουμε ανθρώπους να επιλέγουν τη μεγαλύτερη διαδρομή ενώ θα μπορούσαν να διαλέξουν τη συντομότερη αλλά φοβούνται να το κάνουν.Μόνο και μόνο επειδή πρέπει να περάσουν πάνω από μισό μέτρο τοίχο."


"Δε φοβάμαι να πέφτω,αν φοβάσαι την πτώση είναι σαν να φοβάσαι να εξελιχθείς."

Νομίζω πως πολύ εύκολα αυτά τα λόγια θα μπορούσαν να αποτελούν ένα μέρος κάποιου λογιδρίου περί κοινωνίας ή ίσως κάποια αποφθέγματα περί ζωής γενικώς.
Κι όμως είναι απαντήσεις του Ryan Doyle σε ερωτήσεις του Παναγιώτη Κοτροκόη για το ελεύθερης διανομής περιοδικό PLUS και αφορούν το Parkour!

Ο Ryan Doyle,Βρετανός αθλητής του  parkour,ιδιοκτήτης της πιο γνωστής σχολής parkour και πρωταγωνιστής στην εκπομπή του MTV "Ultimate Parkour Challenge",το 2007 κέρδισε έναν από τους δημοφιλέστερους διαγωνισμούς parkour,το Red Bull Art of Motion και από τότε ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των αθλητών της Red Bull.

Όλες οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το περιοδικό PLUS

CH3-CH2-OH

Σκοτεινός και σκοτεινιασμένος...

ειρωνικός και αραδιασμένος σαν τράπουλα στο τραπέζι,

με διαθλασμένα μάτια και χέρια μαριονέτας.

Αόρατος ο μαριονετίστας

Μαέστρος,αρτίστας

Τα χείλη σου βρεγμένα μα ακόμα διψασμένα!

Τι γυρεύουν;

Τι λαχταρούν;

Τι ποθούν;

Ποιο νερό ζητάνε να τα ξεδιψάσει;

Τα πόδια ανυπάκουα,όπου θέλουνε σε πάνε

τρεμάμενα λυγίζουν από το βάρος,

το βάρος που μέχρι πρότινος σήκωναν με περισσή ευκολία,

τα χέρια σπαρταράνε στον αέρα

πρωτότυπα σχήματα

άκαρπες προσπάθειες να στηριχτείς

και τα αποκούμπια πανταχού παρόντα

πρόθυμα να σε βοηθήσουν

να σε στηρίξουν

Μα πλέον αχρείαστα

...είσαι ήδη στο χώμα...

...κι ο κόσμος σου γυρίζει!

Φυγή

6,5 χρόνια φοιτητικής ζωής και 2 σπίτια κλεισμένα σε κούτες.
Πολλές αναμνήσεις σε κάδους απορριμάτων-όχι οι αναμνήσεις που έχω στο μυαλό και στο υποσυνείδητό μου (πως θα μπορούσαν άλλωστε να βρεθούν οι συγκεκριμένες στα σκουπίδια;) αλλά όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια που κρατούσα και φύλαγα ως κόρη οφθαλμού (γιατί είμαι και λίγο ρακοσυλλέκτης)...όλα αυτά τα μπιχλιμπίδια,τα περιτυλίγματα σοκολάτας γραμμένα με ευχές,τα φύλλα κάποιου ατυχούς τετραδίου που πήρα για τη σχολή και τελικά κατέληξε σημειωματάριο των βαθμολογιών μας σε διάφορα παιχνίδια...
Οι τοίχοι άδειοι,γυμνοί από πράγματα και πληγωμένοι από τα τόσα καρφάκια που τους έμπηξα ώστε να κάνω το σπίτι "δικό μου".
Τελευταίες ετοιμασίες πλέον!
Αυτό το κείμενο ενδέχεται να είναι ένα από τα τελευταία πράγματα που κάνω πριν διακοπεί η σύνδεσή μου και πακετάρω και τον υπολογιστή και τον στοιβάξω μαζί με όλα τα άλλα.
Αύριο φεύγω λοιπόν.
Τέλος η φοιτητική ζωή.
Τέλος η "καταραμένη νήσος"!
Κι όσο κι αν με φοβίζει αυτό το επόμενο βήμα ανυπομονώ...
...ανυπομονώ να κυνηγήσω και να κάνω αυτά που θέλω κι αγαπάω...
και θα είναι δύσκολα...το ξέρω...το περιμένω...αλλά θα είναι κάτι νέο
και στο χέρι μου είναι να το κάνω και κάτι μεγάλο!

Tribute

Μόλις 10 ημέρες πριν κι όμως ο καιρός μοιάζει πολύ περισσότερος...






...ευελπιστώ στη σύντομη επανάληψή του!!!


Καλό μας διάβασμα τώρα...

Ανταλλαγή προϊόντων

Απογευματάκι στον Πειραιά έξω απ'τον ηλεκτρικό,μετά από μια κουραστική μέρα,περιμένοντας καρτερικά το λεωφορείο έγινα αυτόπτης μάρτυρας ενός περιέργως αστείου συμβάντος.

Οκ το μεγαλοποιώ λίγο αλλά δεν το'χα ξαναδεί...ένας γύφτος λοιπόν ζητούσε ελεημοσύνη από έναν μαύρο!!!

Πιο λογικό δε θα ήταν να κάνανε μια ανταλλαγή προϊόντων;

10 πακέτα χαρτομάντηλα για 1 CD...

1 μήνας

Αρχές Σεπτέμβρη λοιπόν κι ως είθισται να επαναλαμβάνεται "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του"!
Μετά από ένα απίστευτο 10ήμερο να'μαι πάλι πίσω στη γνώριμη κατάσταση της προσπάθειας για μελέτη.
Δεν μπορώ να ξεκινήσω ακόμα την προσπάθεια όμως,όχι από τώρα.

Κέρκυρα λοιπόν το καλοκαίρι,όπως πάντα άλλωστε,με πολλές πρόβες και χαλαρές στιγμές.Μετά από τόσες πρόβες τελικά μάλλον ήταν μοιραίο η συναυλία αφιέρωμα στον Ν.Καββαδία να πήγαινε τέλεια-και μάλλον πιο καλά,όχι μόνο απ'όσο μπορούσα να φανταστώ,αλλά κι απ'όσο γνωρίζω...βλέπεις αυτά παθαίνεις όταν τη μια μέρα παίζεις και την άλλη έχεις φύγει πριν καλά καλά καταλάβεις τι έγινε!

Το επόμενο πρωί λοιπόν-και με μόλις 4 ώρες ύπνου-εξοπλισμένοι με καφέ και διάφορες λιχουδίτσες τις οποίες φρόντισε να μας φορτώσει η δική μου Ελληνίδα μάνα,ξεκινήσαμε για την πρωτεύουσα!Παρόλο που "εξαφανίστηκα" την επόμενη μέρα της συναυλίας-και ουσιαστικά μόλις λίγες ώρες μετά το τέλος της-η μετάβαση Κέρκυρα-Αθήνα ήταν η πιο ομαλή στα χρονικά.
Έτσι είναι όταν ταξιδεύεις με παρέα.
Με την παρέα που πέρασες τον περισσότερο χρόνο τις τελευταίες μέρες-ή μάλλον νύχτες για να'μαι ακριβής-και συνέχισες να τον περνάς και στην Αθήνα σε γνωστά μέρη.
Εκεί όμως δεν πήγα ούτε να παραθερίσω ούτε να περάσω καλά.
Έχω και μια πρακτική άσκηση που πρέπει να εκπονήσω στα πλαίσια της γ...σχολής που είμαι κι έπρεπε να "τρέξω" εγώ τις καταστάσεις μιας και στο Ελλάντα δύσκολα να γίνει κάτι σωστά.Πέραν τούτου όμως είναι και η Θ.
Ένα από τα άτομα που μπορεί να υποστηρίξει τη λέξη "φίλος".
Η Θ. λοιπόν φεύγει Αγγλία...μεταπτυχιακό βλέπεις και το πότε θα την ξαναδώ είναι ένα θεματάκι κι έτσι αφού μπορούσα θέλησα να περάσω κάποιες στιγμές μαζί της...και με όλο της το σόι όπως εξελίχθηκαν τελικά τα πράγματα.

...και τώρα που γράφω αυτές τις ασυνάρτητες μάλλον γραμμές βρίσκομαι στο νότο.
Εκεί που δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσω.
Αλλά δεν πειράζει,1 μήνας είναι και θα ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου...μην τον είδατε τον Παναή.
Θα μου πεις βέβαια και τι κάνεις μέχρι να περάσει ο μήνας;
Και θα σου απαντήσω ό,τι έκανα τα τελευταία 3,5 χρόνια...ΥΠΟΜΟΝΗ και ΚΟΥΡΑΓΙΟ.
Α και που'σαι...πρέπει και να διαβάσω...και να ασχοληθώ και με την πτυχιακή μου...και να πακετάρω για τη μεγάλη φυγή...και να συνεχίσω να ψάχνω για πρακτική.
Πριν ξεκινήσουν όμως όλα αυτά πάω να ξεκουράσω το ταλαίπωρο κορμί μου...2 ώρες ύπνου εν μέσω ταξιδιού τι να κλ...χμ...τι να σου κάνουν;!;!;!

Που'σαι Θανάση...

Θα πάρω σβάρνα μια βραδιά όλες τις συνοικίες
δε θέλω πολυτέλειες και πολυκατοικίες
Είχα έναν παλιόφιλο, τα ίχνη του έχω χάσει
σ’ ένα στέκι απόμερο, το στέκι του Θανάση

Που'σαι Θανάση, που'σαι Θανάση ήθελα να σ'αντάμωνα
Που'σαι Θανάση, που'σαι Θανάση
Ήθελα να σ'αντάμωνα, η γρουσουζιά να σπάσει

Εκεί θα βρω της νιότης μου τα φίνα τα ωραία
τον Μάνθο,τον Θεμιστοκλή και την παλιά παρέα
Δίπλα θα καθίσουμε σαν πρώτα στο τραπέζι
και μαζί θ'ακούσουμε γλυκιά πενιά να παίζει

Που'σαι Θανάση...

Ο στιχουργός Χαράλαμπος Βασιλειάδης ήταν γνωστός και με το ψευδώνυμο «Τσάντας» λόγω μιας τσάντας γεμάτης με στίχους που κουβαλούσε συνέχεια μαζί του. Στενός φίλος και συνεργάτης του Ζαμπέτα, του είχε γράψει πολλά τραγούδια, μεταξύ των οποίων και αρκετές πολύ γνωστές επιτυχίες (Ο Αράπης, Ο πιο καλός ο μαθητής κ.α.).

Το 1971 ήταν άρρωστος ενώ ο Ζαμπέτας ήταν στην Αμερική. Ένα βράδυ η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Πήρε χαρτί και έγραψε τους στίχους του τραγουδιού «Που ‘σαι Θανάση». Το έδωσε στη γυναίκα του και της ζήτησε να το δώσει με τη σειρά της στον Ζαμπέτα όταν εκείνος επέστρεφε από την Αμερική. Την επόμενη μέρα ο Βασιλειάδης πέθανε. Ο Ζαμπέτας γύρισε μετά από μερικούς μήνες, πήρε τους στίχους και έφτιαξε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1972.
 
Πηγή www.flytoistros.com

Θερινό σινεμά...

Αξιώθηκα για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια ζωής να δηλώσω παρών σε έναν θερινό κινηματογράφο.
Πως τα κατάφερα ενώ μου αρέσει τόσο ο "θεσμός" του σινεμά να μην έχω πάει ποτέ σε ένα θερινό δεν ξέρω.Μάλλον δε θα είχα την κατάλληλη συντροφιά.
Το θέμα πάντως είναι πως ήταν πολύ ωραία...
...κι η ταινία πολύ ωραία (Ghost writer)-που όπως μου είπε μια ψυχή δίνει ένα συν παραπάνω-και το μέρος ωραίο.Ήρεμο,ήσυχο σε πλήρη αντίθεση με το τι γίνεται αυτές τις ημέρες εν όψει δεκαπενταύγουστου!Λες και είχες μεταφερθεί σε άλλο χρόνο,σε άλλη εποχή...


Καλά ήταν για απόψε,αν και η επίδραση κρατάει λίγο ακόμα!
Θα ξαναπάω...θα πάμε,συμφώνησες :]

Ιδέα μου;

Πολύ ωραίο κομμάτι αλλά μήπως θυμίζει κάτι;
Μήπως φταίνε οι "φωνές";

Ρίσκο

Πλησιάζει το τέλος κι όπως πολύ σοφά λέγεται "Κάθε τέλος μια αρχή"!
Επίσης λέγεται "Κάθε αρχή και δύσκολη"!
(Ε λοιπόν αυτόν τον καιρό συνειδητοποιώ ότι-τουλάχιστον αυτά-τα γνωμικά δεν έχουν "βγει" στην τύχη)
Η αρχή είναι δεδομένη και ως είθισται υπάρχουν εναλλακτικά σημεία εκκίνησης,τουτέστιν μερικές επιλογές για το από που θα πραγματοποιηθεί η αρχή,και όπως-σχεδόν-πάντα υπάρχει η επιλογή που εμπεριέχει ρίσκο και η επιλογή που μόνο ροδοπέταλα δε σου έχουν απλώσει στο δρόμο.
Η ερώτησις λοιπόν είναι μία...to ρισκάρεις or not to ρισκάρεις;
Όσο θελκτικός κι αν είναι ο στρωμένος με σιγουριά δρόμος,η επιτυχία μέσω του δρόμου του ρίσκου-αν και εφόσον έρθει αυτή-θα είναι πιο γλυκιά κι από μέλι που μόλις συνέλεξες από την κυψέλη!
Αν πάλι (η επιτυχία) πάρει μια λάθος στροφή και χαθεί στο δρόμο τουλάχιστον κανείς δε θα μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησες...και πρώτος από όλους εσύ!

Walt Disney

Είτε είναι αλήθεια είτε όχι,πολλές συμπτώσεις μαζεύτηκαν...



Υπάρχει άραγε κάτι που να μην έχει μαγαριστεί;
...κι επειδή πολλά κρύβονται-περίεργο-πίσω από τη λέξη "μαγαρίζω" (http://ermionh.blogspot.com/2008/05/blog-post_6922.html)ας το παραφράσω ελαφρώς...
Υπάρχει λοιπόν κάτι αμόλυντο;

Ημερολόγιο

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλη
ν' αφήσεις μια ανάσα στη ζωή μου

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει καπνό και πυρετό
Στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
Φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί σαν αλμυρό
Τραγούδι που σου φέρνει ερωτευμένο το νερό
Και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου εγώ για να βρεθώ
Απόψε τυλιγμένος στου κορμιού σου το βυθό

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται στην αγχόνη τ' ουρανού
Κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου
Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου τα λόγια μου πετάει
Πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ σαν αλμυρό
Νερό στους ώμους και στον ακριβό σου το λαιμό
Κι ας το ξέρω πως του λόγου του στην ανεμόσκαλα εκεί
Με περιμένει για να μου λιμάρει το σκοινί

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν τα φώτα κάποιας γης
Τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου
που λεν είν' οι κορφές του παραδείσου

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια δεν υπάρχει αυτή η στεριά
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε
γι' αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου

Και μπροστά απ' τους κολασμένους περνάω εγώ σα μια σκιά
Που σεργιανάει στον Άδη τη δικιά σου μυρωδιά
Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας αγάπη μου μικρή
Να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί ...



"...ερωτεύτηκε πολύ μια γυναίκα η οποία ήταν αρκετά χρόνια πιο μικρή του. Την παρακαλούσε να βγουν μαζί μια νύχτα σε εστιατόριο, μα αυτή δεν ήθελε. Μετά από αρκετό καιρό, αυτή δέχτηκε επιτέλους. Πήγε στο εστιατόριο και την περίμενε. Η κοπέλα σαν πήγαινε με το αυτοκίνητο να τον συναντήσει, έπαθε ένα δυστύχημα και πέθανε..."
Πηγή musicheaven.gr

Κύριε...

Δεύτερη μέρα που έχεις επιστρέψει στα πάτρια εδάφη,απογευματινό καφεδάκι με φίλους συγκροτηματίες με παράλληλη θέαση ποδοσφαιρικού αγώνα (περίοδος μουντιάλ,τι να κάνωμεν;)!
Τελειώνει ο αγώνας κι εν ριπή οφθαλμού έχουμε αποφασίσει να πάμε για μπάσκετ,τέσσερα άτομα ήμαστε...ό,τι πρέπει για ένα μονό!
-Δε θα αναφερθώ στην παντελή άγνοια κινδύνου που επιδείξαμε ενώ πλησιάζει επερχόμενο λάιβ (όπως λέμε ελληνιστί) γιατί είμαι σίγουρος ότι θα το ξανακάνουμε!-
Έχουμε λοιπόν μεταφερθεί στο γηπεδάκι κι έχουμε ξεκινήσει τον αγώνα.
Δίπλα μας ακριβώς κάτι πιτσιρίκια παίζουν ποδόσφαιρο και αναπόφευκτα κάποια στιγμή τους φεύγει η μπάλα κι έρχεται προς εμάς,και πιο συγκεκριμένα προς το μέρος μου,και τότε είναι που ακούω το μνημιώδες...
"Κύριε,μας φέρνετε τη μπάλα;"
Στην άκρη των χειλιών το'χα να του πω "Όχι ρε,να πας να τη φέρεις μόνος σου...είμαι πολύ μεγάλος για να κυνηγάω αδέσποτες μπάλες"
Άκου εκεί κύριε...
Μα κύριε;;;
Μοιάζω εγώ για κύριος;;; :|
Έκανα αμάν να συνηθίσω-και δεν το'χω συνηθίσει ακόμα-να μου αναφέρονται στον πληθυντικό...ε μην ξεκινήσουμε και τα "Κύριε..."

Ε.Σ

"ΚΡΑΥΓΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 543 Τ.Ε. ΣΤΗΝ ΚΩ…ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ…

Από το 543 Τ.Ε., στην Κω, απευθύνουμε κραυγή απόγνωσης σε όλη την κοινωνία, πριν καταρρεύσουμε οριστικά από τη σωματική και ψυχολογική κούραση. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι αρκετοί από μας, στο άκουσμα της μετάθεσης όταν ήμαστε στα κέντρα, χαμογελάσαμε – με την προσδοκία ότι θα ήταν καλά…

Είχαμε αποφύγει τον κακόφημο Έβρο, τα «μαύρα» νησιά του Β.Α. Αιγαίου. Νησί, καλοκαιρινή περίοδος – όλες οι πιθανότητες ήταν με το μέρος μας. Πόσο άσχημα θα μπορούσε να είναι;
Όμως, από τις πρώτες μέρες στη μονάδα, αυτό που ζήσαμε ήταν μαύρη απογοήτευση. Όσοι έκαναν όνειρα για τουρισμό στις παραλίες του νησιού, γρήγορα διαψεύστηκαν οικτρά. Έξοδος δινόταν μια φορά τη βδομάδα, κι αν. Αρκετοί, βέβαια, έβαλαν μπροστά ό,τι βύσμα είχαν διαθέσιμο για να γλιτώσουν, με αποτέλεσμα το τάγμα αυτή τη στιγμή να έχει 50 αποσπασμένους στην ταξιαρχία (η οποία έχει πολύ λιγότερες ανάγκες).
Πως γίνεται, ένα τάγμα, που έχει τόσο μεγάλες ανάγκες σε υπηρεσίες (έτσι μας λένε για τις υπηρεσίες: είναι τόσες πολλές γιατί είναι αναγκαίο), να έχει σχεδόν τη μισή του δύναμη σε αποσπάσεις, που – κατά γενική ομολογία, οι περισσότερες – δε χρειάζονται; Το ερώτημα φυσικά είναι ρητορικό.

Γι’ αυτό και είμαστε βαθιά εξοργισμένοι με μια αντίληψη ατομικής στάσης, που από τη μια βάζει τους υπόλοιπους φαντάρους σε μια πολύ δυσμενή θέση «τρεξίματος» από αγγαρεία σε αγγαρεία και από υπηρεσία σε υπηρεσία, από την άλλη υποχρεώνει τους (υποτίθεται) «τυχερούς» σε ένα ταπεινωτικό και φαύλο κύκλο γλυψίματος και υποταγής, για κάποιες εξόδους παραπάνω. Δεν αξίζει σε κανένα νέο η ξεφτίλα αυτή, που μας διχάζει, όταν, την ίδια στιγμή, είμαστε όλοι (συνολικά) οι ριγμένοι της υπόθεσης.
Είμαστε εξοργισμένοι, πολύ περισσότερο, με την ιεραρχία, η οποία ενθαρρύνει, αναπαράγει και τελικά είναι υπεύθυνη για όλη αυτή την άθλια κατάσταση. Οι ευθύνες βαρύνουν σημαντικά και τη διοικηση του τάγματος (το διοικητή συνταγματάρχη Μαυρίδη και τον υποδιοικητή ταγματάρχη Φαρμάκη), που υποτίθεταί ότι «κάνει ό,τι μπορεί». Για την ανάγκη υποταγής στις εντολές των «από πάνω» όμως, και την καριέρα τους, ας αφήσουν και τους φαντάρους «από κάτω» να λιώσουν (έτσι κι αλλιώς αναλώσιμοι θεωρούμαστε).

Μπορεί να δηλώνουν πως κάνουν «ό,τι μπορούν», όμως η βασική αρχή κι αιτία του προβλήματος (που λέει: 50 φαντάροι σε απόσπαση – 50 σε φυλάκια – 20 με 30 στο τάγμα να τρέχουν σαν τρελοί για όλες τις υπόλοιπες δουλειές, ασκήσεις, αγγαρείες) είναι απαραβίαστη. Και το κόστος το επωμιζόμαστε εμείς.
Δεν υπάρχει τρόπος να βγουν οι υπηρεσίες στο τάγμα, όταν αυτές είναι διπλάσιες από τους εναπομείναντες. Για να είμαστε ακριβείς, υπάρχει τρόπος. Είναι αυτός που προϋποθέτει τη φυσική, ψυχολογική και ηθική μας εξόντωση. Έξοδοι δεν υπάρχουν πια, άδειες και υπηρεσιακά σημειώματα (για 2-3 ώρες, μια στο τόσο, μπας και δούμε λίγο τον έξω κόσμο και προλάβουμε να αγοράσουμε τα αναγκαία για την επιβίωσή μας στο τάγμα), ειδικές άδειες (που τις χρειαζόμαστε για μια σειρά από επείγουσες υποχρεώσεις – πολίτες με στολή είμαστε) δε δίνονται για κανένα λόγο.

Ακόμη κι όταν επιστρέφεις από φυλάκιο, δε δικαιούσαι καν έξοδο, απλά πας στην επόμενη υπηρεσία μες στο τάγμα! Το βασικό όμως πρόβλημα (που απογειώνει τις συνθήκες κόλασης, που ζούμε) είναι οι διπλές και τριπλές υπηρεσίες. Σε ένα 24ωρο, μπορεί ένας φαντάρος να είναι σκοπός, δεκανέας αλλαγής κάπου ενδιάμεσα και σκοπός ξανά.
Η κατάσταση πλέον δεν είναι βιώσιμη κι αυτός είναι ο λόγος που καταφεύγουμε στη δημοσιότητα. Δεν κλαψουρίζουμε απλώς για το χαμένο μας χρόνο (αν και – αναρωτηθείτε – είναι λιγότερο σημαντικό). Αγωνιζόμαστε, ουσιαστικά, για την ίδια μας την επιβίωση.
Για ό,τι συμβεί, ο καθένας – από δω και πέρα – οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του. Είναι χαρακτηριστικό για τις βάρβαρες συνθήκες της μονάδας, ότι έχουν φέρει σε τραγική θέση ακόμα και τους ΕΠΟΠ. Οι ΕΠΟΠ, αναγκάζονται να κάνουν ακόμα και 8-9 υπηρεσίες το μήνα. Βέβαια, ο διοικητής και ο υποδιοικητής ψάχνουν να βρουν άλλοθι. Και για τα πάντα φταίνε οι ΕΠΟΠ (που είναι «άχρηστοι» κλπ), σε μια επιχείρηση δημιουργίας εμφυλιοπολεμικού κλίματος ανάμεσα σε αυτούς που βιώνουν όλη την αγριότητα των δογμάτων του ελληνικού στρατού σε ένα μόνο στρατόπεδο, τους φαντάρους και τους ΕΠΟΠ. Αυή η λογική δε θα περάσει.

Είναι φανερό ότι χρειάζονται πολύ βαθύτερες αλλαγές για να διορθωθούν τα πράγματα. Ας μας πουν, από την ιεραρχία και το υπουργείο, αυτές είναι οι «αξιοπρεπείς συνθήκες με σεβασμό προς τον άνθρωπο», που μας υποσχόταν ο κ. Βενιζέλος, μέσα στα στρατόπεδα;

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗ
ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΚΑΙ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΟΥΝ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟ ΑΞΙΟΜΑΧΟ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΜΑΣ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΤΡΕΞΙΜΟ

Φαντάροι από το 543 ΤΕ, στην Κω

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΤΗΛ. 6932 955 437

http://diktiospartakos.blogspot.com"

...και τελικά η μετανάστευση μοιάζει μονόδρομος!!!

Γκρίζα περιοχή

Έχω συνειδητοποιήσει εδώ και χρόνια πως θα υπάρχουν περίοδοι που θα γράφω ακατάπαυστα και περίοδοι που κάθε συμβολισμός θα με αφήνει ασυγκίνητο-για να μην πω παγερά αδιάφορο-και θα τον αφήνω να φεύγει έτσι όπως ήρθε...ήσυχα και απλά!
Αυτά σε γενικές γραμμές διότι υπάρχουν και περίοδοι που τα πράγματα μπερδεύονται λίγο περισσότερο και δεν είναι απλώς άσπρο ή μαύρο,είναι οι περίοδοι που εισέρχομαι στη γκρίζα περιοχή!
Κάπως έτσι είναι και τον τελευταίο καιρό...

Είναι μήνες τώρα που ασχολούμαι εξ'ολοκλήρου με φυσική-είναι αναγκαστικό για να τελειώσω τη σχολή,τι να κάνω;-και δη με φυσική ακουστική,η οποία θέλει να θεωρεί εαυτόν εφαρμοσμένη-ηχομονώσεις,ηχοαπορροφήσεις,στάσιμα κύματα στο χώρο,ακουστικά πεδία και πάει λέγοντας-και φυσικά σε μια τέτοια επιστήμη πρέπει στο τέλος,οπωσδήποτε,να καταλήξεις σε ένα κάποιο αποτέλεσμα.

Έχω μπει πλέον σε αυτή τη διαδικασία,να καταλήγω σε κάποιο αποτέλεσμα-συμπέρασμα,και ομολογώ ότι αυτό ήταν από τα εύκολα που είχα να κάνω...ενίοτε είχα έναν εαυτό που τον χαρακτήριζε η κοινή λογική,απλώς τώρα έπρεπε να τον βγάλω πιο πολύ στην επιφάνεια!

...και κάπου εδώ είναι που μπερδεύομαι και δεν ξέρω τι γίνεται.

Πως είναι δυνατόν να έχω μπει σε αυτόν το δρόμο του "αποτελέσματος-συμπεράσματος" αλλά να δυσκολεύομαι να ολοκληρώσω τον όποιο άλλο συλλογισμό μου,όταν μάλιστα το να γράφω και να συνθέτω-όπως κι αν μπορεί να χαρακτηριστούν-είναι από τις βασικότερες άμυνές μου μπροστά σε αυτά που με κουράζουν και με πληγώνουν και με νευριάζουν και...;

Μάλλον έχω ανάγκη τίποτα να μη σκέφτομαι...
...και ν'αφεθώ...

Προορισμός

Δεν περνάνε οι μέρες...και το θέλω τόσο μα τόσο πολύ!

Να κόψω αυτό το νήμα που με δεσμεύει και να μην ξανακοιτάξω πίσω,να μην ξανασκεφτώ τι θα μπορούσα να έχω κάνει αν...!

Λέγεται πως στο ταξίδι πολλές φορές μετράει πολύ περισσότερο η διαδρομή από τον ίδιο τον προορισμό.

Πραγματικά ελπίζω εδώ να ισχύει το αντίθετο γιατί η διαδρομή είναι επιεικώς χάλια...

Άγιος ο έρωτας

 

Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό

Το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου

με τον πανσέληνο πόνο του Χειμώνα

Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας

Ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μου

 

Άγιος ο έρωτας Άγιος καημός

δικός μου και ο Αύγουστος

με τις μεγάλες μνήμες

Λέω μάτια μου και αστράφτει κεραυνός

θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός

 

Πάνω από τη θάλασσα προς τη μεριά του ανέμου

στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι

Σηκώνεις τα άστρα σε χορό και το κορμί μου σ' άγριο ποτάμι

 

Άγιος ο έρωτας Άγιος καημός

δικός μου και ο Αύγουστος

με τις μεγάλες μνήμες

Λέω μάτια μου και αστράφτει κεραυνός

θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός

...αισιοδοξία...δύναμη...

<<...η ανθρώπινη αισιοδοξία επενδύεται πολύ σπάνια σε μελλοντικά γεγονότα που ελπίζουμε να συμβούν "..." η αισιοδοξία μας πηγάζει και τροφοδοτείται από την ύπαρξη άλλων ανθρώπων, που ο καθένας τους είναι τόσο ανασφαλής και αμήχανος όσο κι εμείς οι ίδιοι.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πηγή δύναμης από τη γνώση πως κάποιος σε αγαπά και πως δεν είσαι μόνος.>>

Ένα σωσίβιο η ζωή...

Απρόσμενη η φυγή του αλλά "έφυγε" όπως του έπρεπε...πάνω στη σκηνή κάνοντας αυτό που αγαπάει!
Δε μεγάλωσα μαζί σου αλλά θα γεράσω με τη φωνή σου...
Καλό ταξίδι Μάνο

Περιθώριο

Γιατί να μην μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς;

Γιατί πρέπει να ακολουθείς τα γούστα των πολλών;
Γιατί αυτό που πιστεύει η μειοψηφία θεωρείται αυτομάτως λάθος;
Γιατί να γίνεις ένα με τη μάζα;
Γιατί να κινδυνεύεις να χάσεις τον εαυτό σου;

"Για να συμβαδίσεις και να εναρμονιστείς με την κοινωνία" θα έλεγε κάποιος...

Με ποια κοινωνία ακριβώς;
Γιατί υπάρχει αυτή η άποψη ότι η κοινωνία είναι μία και μοναδική;

Αλήθεια,ποιος είναι ο ορισμός της κοινωνίας;

Προσωπικώς την αντιλαμβάνομαι ως ένα σύνολο ανθρώπων που συμβιώνουν υπακούγοντας σε κανόνες κι έχουν ένα κοινό τρόπο ζωής.
Αν αυτή μου η αντίληψη είναι σωστή τότε δεν μπορεί να υπάρχει μόνο μία κοινωνία.
Το σχολείο,ο στρατός,το ωδείο,η ομάδα δεν είναι αυτό που λένε "μια μικρογραφία της κοινωνίας".
Το κάθε ένα ξεχωριστά είναι μια κοινωνία από μόνο του που απλώς δεν είναι ακριβώς όπως η κοινωνία που μας επιβάλλουν από τη στιγμή που γινόμαστε "ενεργοί" πολίτες,την οποία όμως ονομάζουν "η κοινωνία" σαν να είναι η μοναδική που υφίσταται πραγματικά.

Η "κοινωνία" που μας θέλει όλους σε καλούπια,κλεισμένους σε κουτάκια όπου ο καθωσπρεπισμός πάει σύννεφο.

Παντού αναφέρονται οι λέξεις δημοκρατία κι ελευθερία αλλά ανάθεμά με αν έχουμε στο μυαλό μας τι σημαίνουν.

Πως γίνεται να μιλάς για ελευθερία και δημοκρατία όταν δεν μπορείς να με δεχτείς όπως είμαι και να αποδεχτείς αυτό που είμαι;

Πως γίνεται να είσαι υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης και ταυτοχρόνως να με κρίνεις από την εξωτερική μου εμφάνιση;

Τι ελευθερία είναι αυτή;
Τι κοινωνία είναι αυτή που δεν μπορεί να δεχτεί έναν δικηγόρο χωρίς κουστούμι και γραβάτα ή ταγιέρ;
Τι κοινωνία είναι αυτή που κρίνει τις ικανότητες σου από τα υλικά σου αγαθά;Γιατί δηλαδή ένα καλό αμάξι ή ένα μεγάλο σπίτι σε κάνει αυτομάτως και καλό στη δουλειά σου;
Γιατί το σκουλαρίκι σε κάνει λιγότερο έξυπνο;
Γιατί το τατουάζ σε κάνει πουτάνα ή πρεζάκι;
Και το χειρότερο από όλα είναι πως η "κοινωνία" δεν είναι κάποιο τέρας να το σκοτώσεις να τελειώνεις βρε αδερφέ...η "κοινωνία" είμαστε όλοι εμείς και δυστυχώς αλλάζουμε με ρυθμούς χελώνας.


"Αν θες να δεις αλλαγή παιξ'το ήρωας"
Σιγά μην ντυθώ και μπάρμαν-μπάτμαν...κι άντε εγώ το παίζω ήρωας,εσύ δε βαρέθηκες να συμβιβάζεσαι;
Δε βαρέθηκες να σου λένε πάντα οι άλλοι τι να κάνεις;
Δε βαρέθηκες τελικά να μην κάνεις τίποτα για'σένα;
Δε σιχάθηκες να κατακερματίζεις το εγώ σου για να είσαι ένα "άξιο" μέλος της κοινωνίας;
Δεν κουράστηκες να σε εκφοβίζουν ότι θα σε πετάξουν στο περιθώριο;

Και αλήθεια πως θα ένοιωθες αν σου έλεγα πως και το περιθώριο...είναι κοινωνία;

Βυθός

Η αδιαφορία των περισσοτέρων από εμάς για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας μπορεί να παρομοιαστεί σαν έναν άνθρωπο που κολυμπάει στη θάλασσα ενώ στην ακτή γίνεται μάχη με έναν εχθρό που δεν μπορεί να εισέλθει στο νερό.

Βλέπει,παρακολουθεί αλλά προτιμά τη σιγουριά και την ασφάλεια που του προσφέρει η θάλασσα από το να βγει στη ακτή και να πολεμήσει.


Κι ας έχει αρχίσει να επέρχεται η κούραση από το συνεχές κολύμπι.


Ως εκ τούτου ή θα επιδείξει αντοχή και θα μείνει στην επιφάνεια όπου θα βλέπει τι συμβαίνει-και που ξέρεις ίσως μια μέρα αποφασίσει να βγει στην ακτή-ή θα τον καταβάλλει η κούραση και θα καταλήξει στο βυθό...

Το νησί του πάσχα...

 Ήπειρος-Ζαγοροχώρια...4 πανέμορφες ημέρες!
Η πλάκα είναι πως όταν με ρωτούσαν που θα πάω απαντούσα  "Ζαγοροχώρια..." και συνέχιζα αστειευόμενος "...όχι σε όλα,σε 1-2!"
Αμ δε...τελικά ενδέχεται σε 1-2 να ΜΗΝ πήγα,αν και δύσκολο το κόβω!
Είναι μαγευτικά,απίστευτες εικόνες...μονοπάτια,ρυάκια,ποτάμια,φαράγγια...από όλα είχε ο μπαξές κι εμένα να ξεπερνώ τον εαυτό μου.
Το ότι δεν έπεσα σε χαράδρα ή σε ποτάμι μάλλον θαύμα είναι (για να εναρμονιστώ και με το πνέυμα των "άγιων" τούτων ημερών).
Είναι αμέτρητες οι φορές που ευχήθηκα να ήμουν ο super man ή έστω ο spider man.
Τελικά κατάφερα να νικήσω κάποιες μάχες με τη φοβία μου και χαίρομαι...ίσως κάποιες φορές να έθεσα εαυτόν σε κίνδυνο (μεγάλο,μικρό δεν ξέρω...αυτό που ξέρω είναι πως τα χρειάστηκα...τα pampers μου) αλλά έτσι είναι,τους φόβους σου πρέπει να τους αντιμετωπίζεις!
Είσαι ο αφέντης του εαυτού σου άρα και των φόβων σου.Αυτοί μπορεί να υφίστανται αλλά δεν χρειάζεται να έχουν και το πάνω χέρι αλλιώς γίνονται σαν τα χρόνια...σου πιάνουν τον κώλο.
Τέλος όμως το Ηπειρώτικο τουρ και πάλι πίσω στο νησί του πάσχα...ευτυχώς μετά το πάσχα όμως για τις τελευταίες ξεκούραστες-ας πούμε-μέρες...στο βάθος Ιούνιος λέμε λέμε...

Υ.Γ
Όλα καλά και άγια αλλά αυτά τα κλαρίνα μου πήρανε τα ώττα...

...και εις άλλα με υγεία!!!

Πασχαλινές διακοπές με μια βαλίτσα στο χέρι!
(Όσο με κουράζει η διαδικασία των ταξιδιών άλλο τόσο τα αγαπάω...)
Μερικές μέρες ανάμεσα σε Αθήνα,Πειραιά και Σαλαμίνα ως ένας άλλος περιοδεύων θίασος με φίλους που βάλθηκαν να μου αποδείξουν ότι είναι ωραία η ζωή στην πρωτεύουσα και παρ'όλο που στριφογύρισε στο μυαλό μου πάρα πολλές φορές η φράση "είσαι και πολύ Κερκυραίος ρε πούστη μου" μάλλον το κατάφεραν!
Κι επειδή η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται,οι μέρες μου ήταν κάτι παραπάνω από όμορφες-όπως ακριβώς και το "καλωσόρισμα"-σε τέτοιο βαθμό που η επιστροφή στην ιδιαίτερη πατρίδα δεν ήταν τόσο θελκτική όσο άλλες φορές.
Να'μαι όμως εδώ,με άδειες σχεδόν-ή στην καλύτερη μισογεμάτες-μπαταρίες αναμένοντας την επόμενη εξόρμηση που ευτυχώς δε θα αργήσει.

Playing for change - Stand by me

Like Dani said...
"...και κάπως έτσι αλλάζει ο κόσμος"

Ένα ακόμα τσιγάρο...

Η δίνη της καθημερινότητας.
Κάθε πρωί καινούρια μέρα,μια καινούρια αρχή ίσως με την υποχρέωση όμως να κάνεις τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά.
Η ζωή δεν είναι σειρά με αυτοτελή επισόδεια.
Οι μέρες δεν είναι αυτοτελή επισόδεια.
Η μέρα ξεκινάει από εκεί που την άφησες εχτές και τελειώνει με πράγματα που έχεις να κάνεις αύριο.
Πόσο ψέμα φαντάζει το "ζήσε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου".
Είναι δυνατόν να σε νοιάζει μόνο το τώρα και να ζεις μονάχα τη στιγμή;
Και το μετά;
Τι γίνεται με το μετά;
Το αφήνεις στο έλεός του;
Μπορείς;
Μπορείς να γίνεις άνεμος και να προσπερνάς το κάθε εμπόδιο-μεγάλο ή μικρό-με ανεμική μαεστρία;
Μπορείς να μη δίνεις σημασία όταν γίνονται τόσα γύρω σου;
Όταν έχεις με τόσα πράγματα να καταπιαστείς;
Όταν υπάρχουν ζωές που εξαρτώνται πραγματικά από εσένα είναι τρομερά δύσκολο-έως και αδύνατο-να μη σε απασχολεί το μέλλον.
Και δε μιλάω για το μακρινό μέλλον,μιλάω για το αύριο και για κάθε αύριο που ελλοχεύει στη ζωή του καθενός!
Για αυτές τις είτε μικρές είτε μεγάλες μάχες που σε περιμένουν στη γωνία,έτοιμες να ξεπεταχτούν ανά πάσα ώρα και στιγμή και να σε θέσουν προ των ευθυνών σου.
Όλοι είμαστε εν δυνάμει μαχητές και πάντα έρχεται αυτή η στιγμή να το δείξουμε και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.
Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν μπροστά στα πάντα άγνωστα αύριο;
Μάλλον να περιμένεις καρτερικά τη σειρά σου να μπεις στη μάχη και να ανάψεις ένα ακόμα τσιγάρο...

Το soundtrack της ημέρας


"... αυτό είμαι
ό,τι κι αν κάνω όσο αλλάζω χρόνο χάνω
είμαι αυτό ...

για τόσο φτάνω ..."

Στο βάθος...Ιούνιος

Σάββατο βράδυ στο καλοκαιρινό Ηράκλειο-μέχρι προχθές γιατί από χθες η Κρήτη αποτελεί απόδειξη πως μπορεί να υπάρξει ζωή στον Άρη,μιας και η ατμόσφαιρα έχει κατακλυστεί από χώμα και σκόνη-στη βεράντα φιλικού σπιτιού,οικογενειακή ατμόσφαιρα,τα κάρβουνα έτοιμα να υποδεχτούν τα κοτόπουλα και ανάλυση των άστρων από τον πρεσβύτερο του σπιτιού!

Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ένα απλώς καταπληκτικό βράδυ αν δεν με "έτρωγε" το τι θα επακολουθήσει τους επόμενους μήνες.

Ένα άκρως αγχωτικό εξάμηνο στη σχολή,με απίστευτο φόρτο εργασίας κι εγώ "αναγκασμένος" να παλέψω-με πολλά πράγματα μα πάνω από όλα με τον εαυτό μου-για κάτι που ποτέ δε θέλησα και δεν μπόρεσα να μάθω,καθώς με αφήνει παντελώς αδιάφορο το θέμα.

Κι αφού δεν κατάφερα να το μάθω όταν ήμουν ακόμα μαθητής γιατί να τα καταφέρω τώρα,στα 24 μου πια,όταν πλέον οι αντοχές να μάθω "άχρηστα" πράγματα έχουν εκμηδενιστεί;

Τέλος πάντων,όπως λέει κι ο θυμόσοφος λαός:

"Έφαγες το γάϊδαρο,στην ουρά θα κολλήσεις;"

Έλα ντε...αν και η φουντίτσα μου κάθεται λίγο στο λαιμό αλλά θα την καταπιώ κι αυτήν,που θα πάει;

Ευτυχώς βέβαια υπάρχει κι αυτό το Πασχαλινό διαλειμματάκι αλλά μετά από αυτό τα κεφάλια μέσα και στο βάθος...Ιούνιος!

Πιο καλή η μοναξιά...

Έσπασε ο διάβολος το πόδι του και συνέπεσε η Κυριακή της αποκριάς με τη "γιορτή" του Αγ.Βαλεντίνου!
Τελευταία Κυριακή του καρναβαλιού,μια μέρα ξεφαντώματος,όλοι πίνουν,χορεύουν,διασκεδάζουν και όλοι σε...ζευγάρια!Σε τόσο μεγάλο βαθμό που θες δε θες σε βάζει σε διαδικασία να νοιώθεις άσχημα που δεν είσαι ζευγάρι!
Ε όχι,πιο καλή η μοναξιά απ'τις εφήμερες αγάπες...

Υ.Γ
Καλά ήταν φέτος αλλά του χρόνου μακρυά απο'δω!!!

"Νέες" επιτυχίες!

Η...παλιά πλέον επιτυχία των Onirama



...και η νέα επιτυχία του ΜαΖώ (Μα ΜαΖώ;Σαν εναλλακτική πηγή ενέργειας ακούγεται...)



Γιατί είναι δύσκολο να πουν στις διαφημίσεις "Η μετεκτέλεση ..." αντί για "Το νέο τραγούδι του..."

1η του 2000...10!!!

Όπως είπε κι ένα ξαδερφάκι μου...
πότε ακούγαμε το Σαββόπουλο να τραγουδάει "1η του 2000",πότε φτάσαμε στο 2010!!!

Σήμερα έχουμε λοιπόν
1η του μήνα,
1η του χρόνου,
1η της δεκαετίας
-δεν το συνεχίζω...πάει πολύ! :p -

Τα ευχολόγια πλέον κλασσικά (εικονογραφημένα),
"χρόνια πολλά,υγεία,ευτυχία...μπλα μπλα μπλα" οι γενικές ευχές
αλλά υπάρχουν και οι ειδικές ευχές αναλόγως το άτομο στο οποίο αναφέρονται
"άντε και με ένα καλό παιδί,καλό πτυχίο,με μια καλή δουλειά...και ξανάμπλα μπλα μπλα"

Έχω κι εγώ ευχές να δώσω...και γενικές και ειδικές αλλά δεν υπάρχει λόγος,
όπως και να'χει μάλλον ψιλοτσάμπα ευχόμαστε...
όμως στην περίπτωση που δεν ευχόμαστε τσάμπα θα πω μια ευχή που περικλύει τα πάντα

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΚΑΛΑ ! ! !

Υ.Γ
Στήριγμά μας είναι η οικογένειά μας,οι φίλοι μας κι εμείς οι ίδιοι.
Ας αφήσουμε το θεϊκό ον στην ησυχία του γιατί αν-λέω αν-υπάρχει η απάντησή του στα θέλω μας θα ήταν κάπως έτσι:

http://www.youtube.com/watch?v=y6naJt-z3hw