Ένα ακόμα τσιγάρο...

Η δίνη της καθημερινότητας.
Κάθε πρωί καινούρια μέρα,μια καινούρια αρχή ίσως με την υποχρέωση όμως να κάνεις τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά.
Η ζωή δεν είναι σειρά με αυτοτελή επισόδεια.
Οι μέρες δεν είναι αυτοτελή επισόδεια.
Η μέρα ξεκινάει από εκεί που την άφησες εχτές και τελειώνει με πράγματα που έχεις να κάνεις αύριο.
Πόσο ψέμα φαντάζει το "ζήσε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου".
Είναι δυνατόν να σε νοιάζει μόνο το τώρα και να ζεις μονάχα τη στιγμή;
Και το μετά;
Τι γίνεται με το μετά;
Το αφήνεις στο έλεός του;
Μπορείς;
Μπορείς να γίνεις άνεμος και να προσπερνάς το κάθε εμπόδιο-μεγάλο ή μικρό-με ανεμική μαεστρία;
Μπορείς να μη δίνεις σημασία όταν γίνονται τόσα γύρω σου;
Όταν έχεις με τόσα πράγματα να καταπιαστείς;
Όταν υπάρχουν ζωές που εξαρτώνται πραγματικά από εσένα είναι τρομερά δύσκολο-έως και αδύνατο-να μη σε απασχολεί το μέλλον.
Και δε μιλάω για το μακρινό μέλλον,μιλάω για το αύριο και για κάθε αύριο που ελλοχεύει στη ζωή του καθενός!
Για αυτές τις είτε μικρές είτε μεγάλες μάχες που σε περιμένουν στη γωνία,έτοιμες να ξεπεταχτούν ανά πάσα ώρα και στιγμή και να σε θέσουν προ των ευθυνών σου.
Όλοι είμαστε εν δυνάμει μαχητές και πάντα έρχεται αυτή η στιγμή να το δείξουμε και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.
Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν μπροστά στα πάντα άγνωστα αύριο;
Μάλλον να περιμένεις καρτερικά τη σειρά σου να μπεις στη μάχη και να ανάψεις ένα ακόμα τσιγάρο...

Το soundtrack της ημέρας


"... αυτό είμαι
ό,τι κι αν κάνω όσο αλλάζω χρόνο χάνω
είμαι αυτό ...

για τόσο φτάνω ..."