Αλήθεια

...θα ταίριαζε ένα ερωτηματικό στο τέλος...

...αλλά εγώ προτιμώ το θαυμαστικό...

"Η αλήθεια αξίζει το ρίσκο ! "

Περιτύλιγμα

Άσχημο πράγμα το "περιτύλιγμα"!
Στους ανθρώπους,στις σχέσεις,στις δουλειές...παντού!
Άσχημο πράγμα να μένεις μόνο σ'αυτό που βλέπεις εξωτερικά.

Πως μου προέκυψε αυτός ο προβληματισμός λοιπόν(;)
Πάντα τον είχα απλώς τώρα με μια κουβέντα που είχα ήρθε ξανά στην επιφάνεια!
Η εν λόγω κουβέντα είχε να κάνει με τον "χώρο" που διάλεξα να μπλέξω...και για να γίνω πιο συγκεκριμένος με τον "καλλιτεχνικό" χώρο!
Απ'έξω όλα μοιάζουν φανταχτερά,μαγικά και τόσο θελκτικά.
Ευτυχώς είχα ξεφύγει από νωρίς από αυτήν την ουτοπία λόγω μιας κουβέντας που μου είχε πει ο πατέρας μου και τη θυμάμαι ακόμα.
Όταν ήμουν μικρός,όπως όλα τα παιδάκια μέχρι και σήμερα-φαντάζομαι-θεωρούσα τους τραγουδιστές (τότε μόνο αυτούς αντιλαμβανόμουν) κάτι πολύ μεγάλο κι ότι κάνουν κάτι σπουδαίο!
Το ότι κάνουν κάτι σπουδαίο-σε συνεργασία βέβαια με τους συνθέτες,τους μουσικούς αλλά και καλλιτέχνες από τους υπόλοιπους χώρους-ακόμα το πιστεύω μιας και με τη φωνή τους,τις μουσικές τους,τα γραπτά τους κτλ μας συντροφεύουν σε πολλές στιγμές της ζωής μας αλλά η ειδοποιός διαφορά που με βοήθησε ο πατέρας μου να κατανοήσω είναι ότι δεν κάνουν κάτι παραπάνω από όλους τους υπόλοιπους.
Όπως κάποιος έχει ταλέντο στα οικονομικά,στα ηλεκτρονικά έτσι κι αυτοί έχουν ένα καλλιτεχνικό ταλέντο και το χρησιμοποιούν.
Η μόνη διαφορά λοιπόν μεταξύ ενός οικονομολόγου,ενός ηλεκτρονικού κι ενός (π.χ) τραγουδιστή είναι ότι ο τραγουδιστής είναι λόγω της φύσης της δουλειάς του ευρέως γνωστός και τίποτα άλλο!
Εκεί λοιπόν είναι και η μεγάλη παγίδα.
Ενώ είναι ζηλευτό όμως,δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις υπόλοιπες δουλειές.
Παντού τα ίδια είναι,το ξέρω,οπότε καλά θα κάνουμε να το συνηθίσουμε ή-δανείζομαι τα λόγια ενός από τους συνομιλητές-να πάμε να καλλιεργούμε τη γη!

Παιδάκι

Σε λίγες στιγμές μπορώ να απαριθμήσω κάμποσα παραδείγματα που να πείσουν ότι η ζωή είναι όντως μικρή!
Τα βλέπω καθημερινά,είτε είναι ιστορίες φτιαχτές-μα τόσο αληθινές-είτε είναι μικρά καθημερινά πράγματα που συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μου,και πάντα καταλήγω να λέω στον εαυτό μου ότι θα κάνω κι εκείνο και τ'άλλο και θα προσπαθήσω και γεμίζω με δύναμη,κουράγιο κι αυτοπεποίθηση και...πάντα την κρίσιμη στιγμή κάνω πίσω.
Κωλώνω και μοιάζω με παιδάκι που περιμένει να το κατσαδιάσει η μαμά του.

...όπως και να'χει,το ταξίδι σου είσαι εσύ!

Άτιτλο

-Σήμερα είπα να μάθω καινούρια γλώσσα κι έκανα και το πρώτο μου μάθημα!
Ήταν από τα πράγματα που ήθελα από καιρό να κάνω αλλά πάντοτε τα ανέβαλα γι'αργότερα.
Και τώρα μη νομίζεις,αναβληθέν μάθημα ήταν κι αυτό...αναβληθέν εδώ και κάτι μήνες αλλά τελικά τα καταφέραμε κι ελπίζω να το κρατήσουμε εβδομαδιαίο και όχι όποτε και αν μας θυμηθεί...

-"$^&%##^%^$!!%#?"

-Ναι...καινούρια γλώσσα,καλά άκουσες!
Είπα να μη μείνω μόνο στα αγγλικά κι αφού και τα γερμανικά δε μου έκατσαν τελικά ...ή εγώ δεν τους έκατσα,δεν το'χω διαλευκάνει ακόμα αυτό το θέμα.
Πραγματικά θα'θελα να'μουν τότε σε μια γωνιά να με ακούω να μιλάω.
Πακιστανός μετανάστης την πρώτη του μέρα εδώ,καλύτερα θα μιλάει τα ελληνικά απ'ότι μιλούσα εγώ τα γερμανικά μετά από πόσο καιρό που έκανα μάθημα!Είχα προσφέρει πάντως άφθονο γέλιο στις καθηγήτριες-ιδιοκτήτριες του φροντιστηρίου!!!
Μόνο ο Μπάγεβιτς με ξεπερνάει,αυτός ο άνθρωπος τόσα χρόνια στην Ελλάδα ακόμα δεν μπορεί να την αρθρώσει τη ρημάδα τη γλώσσα.

-"@#$%&*%*!@#$%^?"

-Μ'αρέσει!
Σιγά σιγά κάνω πράγματα που ήθελα και μ'αρέσει.
Έχουν βέβαια τη δυσκολία και το τρέξιμό τους αλλά υπάρχει και τίποτα εύκολο;
Αναδύεται και στο μυαλό σου η παλιά,γνωστή και μη εξαιρεταία ρήση "Τα καλά κόποις κτώνται" και είσαι οκ.
Λες αφού δυσκολεύομαι καλά πάω...
Πότε έγινε μέτρο σύγκρισης του καλού η δυσκολία του δεν κατάλαβα αλλά δεν είναι και το μόνο που δεν καταλαβαίνω σ'αυτή τη ζωή,το'χω συνηθίσει πλέον.
Θα μου πεις "Μα συνηθίζεται;"
Τι να σου πω κι εγώ;
Εγώ με το λέγε λέγε με πείθω που και που!
Αν έχεις καλύτερο τρόπο ξάσου (γι'αυτήν τη λέξη τους παραδέχομαι τους Κρητικούς,δεν υπάρχει ανάλογη στα φτωχά ελληνικά που μιλάμε τη σήμερον ημέρα.Βαριέμαι όμως να στην εξηγήσω,αν έχεις φίλο Κρητικό ρώτα τον να σου πει,αν πάλι δεν έχεις...την έκατσες τη βάρκα,έπεσες στην ανάγκη μου και ποιος σε σώζει!)

-"*%^*$&*#^%#%#"

-Υπάρχουν κι άλλα πράγματα που θέλω αλλά δεν έχω κάνει ακόμη είτε γιατί είμαι υπερβολικά αναβλητικός-μότο μου "Μην αφήνεις γι'αύριο αυτο που μπορείς ν'αποφύγεις για πάντα-είτε γιατί κινούμαι στα πρόθυρα μπατηρίασης,είτε γιατί απλώς είμαι μαλάκας-και τι μαλάκας ε,με περικεφαλαία όχι αστεία!-αλλά έχουν ήδη μπει στην ουρά και θα τα κάνω εν ευθέτω χρόνω.
Εκτός βέβαια κι αλλάξω γνώμη,γιατί οκ είμαι τέλειος δεν το συζητώ αλλά ακόμα κι οι θεοί αλλάζουν γνώμη!

-"#%^@"

-Γιατί με διακόπτεις πάλι;

-"*&^%#@&^%^"

-Τι;να βγω απ'τη σακούλα μου γιατί αρχίζω και ψωνίζομαι;

-"^#@"

-Μα ακόμα δε σου ανέλυσα το πόσο τέλειος και γαμάτος είμαι...

-"€$##^€®# #%#@^$#@®€"

-Καλά καλά κλείνω...καληνύχτα

Πτώση

Ισορροπία!
Είναι πολύ λεπτή η γραμμή που διαχωρίζει το επίτευγμα από την πτώση.
Σχοινοβάτης!
Η δουλειά του είναι να ισορροπεί.
Έτσι όπως το έγραψα ακούγεται απλό αλλά φυσικά και δεν είναι και το ξέρω!Δεν έχω δοκιμάσει βέβαια να περπατήσω σε τεντωμένο σχοινί αλλά εδώ χάνω το βήμα μου στο ίσιωμα,στο σχοινί θα το κρατήσω σταθερό;
Ξέρεις όμως τι να περιμένεις.
Ξέρεις τι σε περιμένει!
Κρατάς την ισορροπία σου,περνάς στην απέναντι δοκό.
Χάνεις την ισορροπία σου πέφτεις από το σχοινί και χτυπάς.
Το να κρατάς ισορροπία-ή πιο σωστά να προσπαθείς να κρατήσεις-σε καταστάσεις όμως είναι διαφορετικό κι ελλοχεύει κινδύνους που δεν μπορείς να τους προβλέψεις!
Και τι κάνεις;
Μάλλον ό,τι έκανες και πριν.

Προχωράς στο δρόμο που διάλεξες και υπερασπίζεσαι τα πάντα σου με μια κρυφή ευχή να μην έρθει ο κόσμος ανάποδα και τελικά...επιτευχθεί η πτώση.

Εντεκαντάνς...

...που λέει και μια φίλη μου!

Άλλη μια χρονιά μας άφησε,είναι όμως τόσο ζωντανή στο μυαλό μου η προηγούμενη πρωτοχρονιά που μοιάζει σαν να δίπλωσε ο χρόνος.
Νομίζω αρχίζω να καταλαβαίνω τη θεωρία της σχετικότητας!
Προφανώς όμως και δεν δίπλωσε και πέρασαν κιόλας δώδεκα ολόκληροι μήνες...και να πω ότι με έφαγε η ρουτίνα,ψέματα θα πω.Έγιναν πολλά αυτή τη χρονιά και συνέβησαν πολλές αλλαγές...καλοδεχούμενες όλες!

Αυτές τις μέρες κυριαρχεί η ερώτηση "Τι θα ήθελες να σου πάρει ο χρόνος που φεύγει και τι να σου φέρει;"
Στο τι θέλω να μου φέρει θέλει μια κάποια σκέψη το πράγμα αλλά στο τι θα ήθελα να μου πάρει φεύγοντας δε θέλει καμία σκέψη.
Όλα αυτά που βιώνεις,όσο δύσκολα και άσχημα,είναι κι αυτά παράγοντες που διαμορφώνουν το ποιος είσαι!
Δεν αποποιούμαι τίποτα!
Ό,τι έχω ζήσει έχει παίξει το ρόλο του κι έχει σμιλεύσει τον χαρακτήρα μου.
Οπότε το αποφάσισα...η χρονιά που έφυγε δε θέλω να μου πάρει τίποτα απολύτως!

Τα παρατάω για την ώρα,δε γράφω άλλο!
Ωραίο το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι αλλά μου έπεσε λίγο βαρύ το άτιμο...και ίσως να ήπια και λίγο παραπάνω αλλά η κατάσταση το απαιτούσε!

Χρόνια μας καλά βρε...