". . ."

Μου ήρθε η επιθυμία να γράψω αλλά είναι τόσα πολλά που τριγυρίζουν στο κεφάλι μου που δεν ξέρω τι!
Ελπίδες δοσμένες με το σταγονόμετρο, κάτι θύμησες -που ως συνήθως, συχνά πυκνά- με τριγυρίζουν...και το μέσα μου τόσο ανακατεμένο!



(...σε πλήρη αρμονία με την ψυχή μου...)

Νομίζω έβγαλα συμπέρασμα, είμαι μπερδεμένος...ναι αυτό είναι!
(Μεγάλη ανακάλυψη, μπράβο μου...εγώ κι ο Κολόμβος!)

Πάνω απ'όλα...

...υγεία!
Η πιο διαδεδομένη ευχή δεν είναι;
Είναι, κι όχι άδικα.
Είναι αυτές οι πουτάνες οι στιγμές που καταλαβαίνεις σε τι φαύλο κύκλο έχεις μπει.
Σκας κι αγχώνεσαι για τη δουλειά που έχεις και δεν έχεις, για τα λεφτά που δεν έχεις, για τη σχέση σου που είναι τη μία έτσι και την άλλη γιουβέτσι και για πόσα άλλα (μικρο)πράγματα ώσπου χτυπάει το τηλέφωνο!
Οι κλασσικές κουβέντες, «τι κάνεις», «πως τα πέρασες» (υπήρχαν και οι διακοπές του πάσχα βλέπεις), «Α!δε γίνεται να "…" είμαι στο νοσοκομείο!».

Εβδομάδα

...και τι εβδομάδα, μεγάλη!
Με χίλια ζόρια, αίμα κι ιδρώτα (τα δάκρυα έλειπαν να γίνω videoclip του Sakis) αύριο αποχωρίζομαι -για λίγο- το κλεινόν άστυ και θα μεταφέρω τον εαυτό μου στην ιδιαίτερη πατρίδα μου μπας και ξελαμπικάρω λίγο γιατί σκούρα τα πράματα. Έχω χάσει τ'αυγά και τα πασχάλια και μέρες που είναι λέω μήπως σταθώ τυχερός και τα ξαναβρώ.

Καλό υπόλοιπο εβδομάδας, η ανάσταση αργεί, είπαμε...είναι μεγάλη η εβδομάδα!