Εκλογές

Πρωινή κουβεντούλα με τον πάτερ φαμίλια και μια διαπίστωσή του:"Βρέθηκες στην Αθήνα εν μέσω προεκλογικής περιόδου".

Πραγματικά,αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι περνώντας εχτές έξω από τη νομαρχία είδα ότι έχουν κλείσει τους γύρω δρόμους,δεν κατάλαβα τίποτα περί εκλογών!

Μιας και το έθιξε που το έθιξε το θέμα όμως είπα κι εγώ να κάνω μια προσπάθεια να ενημερωθώ για τα εκλογικά αποτελέσματα.Όχι ότι θα καταλάβω και πολλά καθώς δεν ασχολούμαι με το άθλημα αλλά μέσες άκρες να "ξέρω" τι γίνεται.

Είδα λοιπόν ότι τα κόμματα άρχισαν να απαξιώνονται και να αναδύονται οι ανεξάρτητοι!

Το γεγονός αυτό καθ'αυτό είναι,αν μη τι άλλο,ελπιδοφόρο και με τη λέξη "ελπιδοφόρο" δεν εννοώ τη διακυβέρνηση συνολικά της χώρας ή των δήμων τμηματικά αλλά τη διάθεση που έδειξε ο κόσμος για αλλαγή...για μια οποιαδήποτε αλλαγή.

Ως ένας άνθρωπος που έχει χάσει κατά ένα τεράστιο ποσοστό την πίστη του στους ανθρώπους και τους θεωρεί...-ας μην χαρακτηρίσω,σκέψου μόνο πόσοι είναι διατεθειμένοι να "σκοτωθούν" για την ομάδα τους,τι μουσική ακούνε,την οπαδική συμπεριφορά τους στις εκλογές και νομίζω θα γίνω κατανοητός-αυτές οι εκλογές νομίζω ήταν μια καλή αρχή για αλλαγή μυαλών!

Ο θύτης,το θήραμα κι ο...Hulk

Είναι τρομερό αυτό που γίνεται στο ΜΕΤΡΟ και δη στους σταθμούς του Συντάγματος.
Έχω παρατηρήσει μέρες τώρα ότι όταν έχω είτε να κατέβω στο Σύνταγμα είτε απλώς να αλλάξω γραμμή μου δημιουργείται μια σχετική νευρικότητα η οποία οφείλεται αποκλειστικά στον κόσμο.
Είναι τρομακτικός ο αριθμός των ατόμων που περιμένουν να μπουν στα βαγόνια κι ακόμα πιο τρομακτική είναι η θέα όλου αυτού του κόσμου όταν τον βλέπεις να περνάει μπροστά από τα μάτια σου καθώς φρενάρει ο συρμός!
Προσωπικώς μου δημιουργείται η αίσθηση του θύτη που παραμονεύει και την κατάλληλη στιγμή θα ορμήξει για να κατασπαράξει το θήραμά του...και στην προκειμένη περίπτωση νοιώθω σαν θήραμα.

Όλο αυτό συμβαίνει όμως μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες.

Άπαξ και ανοίξουν οι πόρτες το θήραμα εξαφανίζεται,βγαίνει στην επιφάνεια ο Hulk που κρύβω μέσα μου και μου έρχεται να αρχίσω να βαράω κόσμο ανεξέλεγκτα.

Θα μπεις...θα μπεις καλέ μου άνθρωπε-που έλεγε κι ο Βέγγος!Δεν είναι κάποιο είδος παιχνιδιού-ξέρεις,όπως αυτό που παίζαμε πιτσιρίκια με τις καρέκλες...που έπαιζε μουσική,έτρεχες γύρω γύρω από τις καρέκλες κι όταν σταματούσε η μουσική όποιος δεν προλάβαινε να κάτσει έχανε-όταν έρθει η ώρα να μπεις,θα μπεις αλλά για να μπεις πρέπει πρώτα να βγω εγώ και για να βγω πρέπει να μου κάνεις και λίγο χώρο...τι μου κάθεσαι σαν μπάστακας μπροστά από την πόρτα;
Δεν είμαι ο Casper για να περάσω από μέσα σου,κάνε λίγο άκρη και θα δεις πόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα...

Πεποίθηση

Σε στιγμές μέγιστης οκνηρίας-όπως τώρα ας πούμε-"σκαλίζω" τον πιτσί μου...βλέπω παλιά βινετάκια,φωτογραφίες,κτλ.

Κατά τη διάρκεια του σημερινού σκαλίσματος "έπεσα" σε ένα αρχείο σημειωματαρίου όπου εκεί είχα γράψει διάφορα ρητά και στιχάκια της στιγμής,είτε δικά μου είτε άλλων.

Ένα από αυτά ήταν το εξής: "Η πιο μεγάλη ευτυχία στη ζωή είναι η πεποίθηση ότι μας αγαπούν." (Το συγκεκριμένο δε νομίζω πως είναι δικό μου...)

Εκτός σπάνιων περιπτώσεων πάντα θα υπάρχει-κι όχι μόνο η πεποίθηση-κάποιος που μας αγαπάει...όχι,λάθος ο ενικός...κάποιοι που μας αγαπούν,η οικογένειά μας κι αν είσαι και λίγο τυχερός θα βρεθούν κι άλλοι εκτός του οικογενειακοσυγγενικού σου κύκλου.

Τι γίνεται όμως όταν αυτή η πεποίθηση αρχίζει να χάνεται σιγά σιγά έστω και για ένα άτομο;

Χάνεται η ευτυχία; Φυσικά και όχι!

Αυτό όμως δε σε εμποδίζει να στενοχωρηθείς για την πιθανώς επερχόμενη "απώλεια".