Είναι τρομερό αυτό που γίνεται στο ΜΕΤΡΟ και δη στους σταθμούς του Συντάγματος.
Έχω παρατηρήσει μέρες τώρα ότι όταν έχω είτε να κατέβω στο Σύνταγμα είτε απλώς να αλλάξω γραμμή μου δημιουργείται μια σχετική νευρικότητα η οποία οφείλεται αποκλειστικά στον κόσμο.
Είναι τρομακτικός ο αριθμός των ατόμων που περιμένουν να μπουν στα βαγόνια κι ακόμα πιο τρομακτική είναι η θέα όλου αυτού του κόσμου όταν τον βλέπεις να περνάει μπροστά από τα μάτια σου καθώς φρενάρει ο συρμός!
Προσωπικώς μου δημιουργείται η αίσθηση του θύτη που παραμονεύει και την κατάλληλη στιγμή θα ορμήξει για να κατασπαράξει το θήραμά του...και στην προκειμένη περίπτωση νοιώθω σαν θήραμα.
Όλο αυτό συμβαίνει όμως μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες.
Άπαξ και ανοίξουν οι πόρτες το θήραμα εξαφανίζεται,βγαίνει στην επιφάνεια ο Hulk που κρύβω μέσα μου και μου έρχεται να αρχίσω να βαράω κόσμο ανεξέλεγκτα.
Θα μπεις...θα μπεις καλέ μου άνθρωπε-που έλεγε κι ο Βέγγος!Δεν είναι κάποιο είδος παιχνιδιού-ξέρεις,όπως αυτό που παίζαμε πιτσιρίκια με τις καρέκλες...που έπαιζε μουσική,έτρεχες γύρω γύρω από τις καρέκλες κι όταν σταματούσε η μουσική όποιος δεν προλάβαινε να κάτσει έχανε-όταν έρθει η ώρα να μπεις,θα μπεις αλλά για να μπεις πρέπει πρώτα να βγω εγώ και για να βγω πρέπει να μου κάνεις και λίγο χώρο...τι μου κάθεσαι σαν μπάστακας μπροστά από την πόρτα;
Δεν είμαι ο Casper για να περάσω από μέσα σου,κάνε λίγο άκρη και θα δεις πόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου