Πεποίθηση

Σε στιγμές μέγιστης οκνηρίας-όπως τώρα ας πούμε-"σκαλίζω" τον πιτσί μου...βλέπω παλιά βινετάκια,φωτογραφίες,κτλ.

Κατά τη διάρκεια του σημερινού σκαλίσματος "έπεσα" σε ένα αρχείο σημειωματαρίου όπου εκεί είχα γράψει διάφορα ρητά και στιχάκια της στιγμής,είτε δικά μου είτε άλλων.

Ένα από αυτά ήταν το εξής: "Η πιο μεγάλη ευτυχία στη ζωή είναι η πεποίθηση ότι μας αγαπούν." (Το συγκεκριμένο δε νομίζω πως είναι δικό μου...)

Εκτός σπάνιων περιπτώσεων πάντα θα υπάρχει-κι όχι μόνο η πεποίθηση-κάποιος που μας αγαπάει...όχι,λάθος ο ενικός...κάποιοι που μας αγαπούν,η οικογένειά μας κι αν είσαι και λίγο τυχερός θα βρεθούν κι άλλοι εκτός του οικογενειακοσυγγενικού σου κύκλου.

Τι γίνεται όμως όταν αυτή η πεποίθηση αρχίζει να χάνεται σιγά σιγά έστω και για ένα άτομο;

Χάνεται η ευτυχία; Φυσικά και όχι!

Αυτό όμως δε σε εμποδίζει να στενοχωρηθείς για την πιθανώς επερχόμενη "απώλεια".