Μαζί της

Εχτές θα μπορούσε να ήταν μια ακόμη ζεστή,κοινότυπη βραδιά του Ιούλη...θα μπορούσε αλλά δεν ήταν!
Η εμφάνιση της Νατάσσας της καρδιάς μας (όπως τη χαρακτήρισε-άκρως πετυχημένα-μία γνωστή) δεν την άφησε να είναι.
Της έδωσε άλλη υφή,άλλη όψη,άλλον αέρα,την έκανε σχεδόν μαγική!
Για όποιον δεν κατάλαβε αναφέρομαι στη Νατάσσα Μποφίλιου.
Αυτή η γυναίκα είναι απίστευτη.
Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλον καλλιτέχνη που να με έχει φέρει στα πρόθυρα να δακρύσω τόσες φορές και να με κάνει να ανατριχιάζω συνέχεια.
Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει αλλά στο μεταδίδει το ρημάδι το συναίσθημα.
Το νοιώθεις.
Το ζεις μέσα από αυτήν και πονάς μαζί της...

Να είναι πάντα καλά,αυτή και οι συνεργάτες της με πρώτους και καλύτερους τους κυρίους Θέμη Καραμουρατίδη και Γεράσιμο Ευαγγελάτο.
Αγαπημένο μου Μ. θα σε υπερευχαριστώ για πάντα που μου τη σύστησες!

Υ.Γ
Φυσικά δεν μπορούν να είναι όλα καλά και άγια,έτσι κι εχτές υπήρχε και μια παραφωνία...κυριολεκτικά!
Αυτόν τον κακομοίρη τον πνευστό γιατί τον παίρνουν μαζί τους;
Χάθηκαν οι μουσικοί;

Πρέπει να είναι ο μοναδικός που μπορεί να κάνει το σαξόφωνο να ακούγεται σαν ελέφαντας σε οργασμό!
Για να πω την αλήθεια μου όμως βελτιώθηκε κάπως από την τελευταία φορά,τουλάχιστον δε φάλτσαρε ΚΑΙ με τη melodica (μέχρι να τον ακούσω να παίζει το θεωρούσα αδύνατον)!

Τελετή (Νο2)

Δεν είχα πάει ποτέ στο Καλλιμάρμαρο και σε διάστημα 10 ημερών πήγα 2 φορές!

Έστω και τελευταία στιγμή δήλωσα και πάλι παρών.

Πάει κι η λήξη λοιπόν και πάει και το κεφάλαιο Special Olympics γενικώς.

Ό,τι ζήσαμε...ζήσαμε,κι ό,τι κάναμε...κάναμε!

Τεράστια εμπειρία κι ελπίζω να ξαναζήσω κάτι ανάλογο λίαν συντόμως (μου άνοιξε λίγο η όρεξη :] ).

Καλά να'μαστε όμως κι όσα είναι να'ρθουνε θα'ρθουν που λέει και το άσμα.