Πάρτυ του δρόμου

Θησείο,ξαστεριά,ατμόσφαιρα ψυγείο και το πρώτο πάρτυ του δρόμου (δεν παίρνω όρκο ότι έτσι λέγεται αλλά για την ώρα θα το αναφέρω έτσι γιατί βαριέμαι να το περιγράφω περιφραστικά!) είναι γεγονός.
Πρόχειρα στημένο-σίγουρα...
Ελάχιστος εξοπλισμός-σαφώς...αλλά μια πάρα πολύ όμορφη προσπάθεια από νέους ανθρώπους (καλλιτέχνες,ζογκλέρ,ακροβάτες) με όρεξη να κάνουν αυτό που κάνουν και σκοπό τους να σε κάνουν να περάσεις καλά και να νοιώσεις όμορφα.
Υπήρχαν βέβαια και κάποια παρατράγουδα,π.χ αυτό το τανγκό δε χρειαζόταν να κρατήσει χίλια χρόνια (πως διάολο οι χορευτικοί σύλλογοι χώνονται παντού δεν το έχω καταλάβει ακόμα).
Υπήρχαν φυσικά και κάποια αστεία συμβάντα,όπως ο καημένος ο τυπάκος που προφανώς κάτι πρέπει να πουλούσε αλλά όχι μπύρες και για κακή του τύχη όλοι πρέπει να του ζητούσαν μπύρες.Ε,τι να έκανε κι αυτός ο έρμος;Πήγε,τις προμηθεύτηκε αλλά πλέον κανείς δεν ήθελε μπύρα και κατέληξε να φωνάζει με παράπονο "Ορίστε,σας έφερα μπύρες.Όταν δεν είχα θέλατε μπύρα και τώρα δεν αγοράζετε;Ελάτε να πάρετε,σας έφερα μπύρα..." (εκείνη την ώρα έπαιζε ένα συγκρότημα και ο συγκεκριμένος μονόλογος ακουγόταν σε κάθε διάλειμμα μεταξύ των κομματιών.) ή ο άλλος,από την ομάδα των-μεθυσμένων-Αλγερινών,που κάθε τρεις και λίγο έπαιρνε το μικρόφωνο-κι όχι κατ'ανάγκη όταν δεν τραγουδούσε ο τραγουδιστής-και έλεγε άλλοτε σε σπαστά ελληνικά,άλλοτε σε καταπονεμένα αγγλικά κι άλλοτε σε γαλλικά το πόσο αγαπάει την Ελλάδα και μας προέτρεπε να φωνάξουμε μαζί του "Βιβ λα αλζερί" ("ζήτω η Αλγερία" στα γαλλικά υποπτεύομαι-αν ήξερα πως γράφεται θα το απέδιδα σωστά).
Όχι δεν είναι αυτό το αστείο της υπόθεσης.
Το αστείο είναι ότι κάποια στιγμή,πάνω σε κάποιο τραγούδι,αρπάζει το μικρόφωνο από τα χέρια του τραγουδιστή...αρχίζει να μονολογεί και μοιάζει λες και ραπάρει!
Και φυσικά υπήρχαν και οι όμορφες στιγμές.
Πέραν του ότι κάτι ξεκίνησε να γίνεται-μακάρι να γίνει θεσμός-έστω ελλιπές και με προβληματική οργάνωση,υπήρχαν οι φίλοι,οι ωραίες στιγμές μαζί τους,το τραγούδι,ο χωρός (στην περίπτωσή μου το κούνημα για να ζεσταθώ και να ξεχάσω ότι μάλλον το'χει σκάσει ο τελευταίος μου σπόνδυλος από τη μέση μου λόγω κούρασης),τα γέλια,οι κουβέντες κι αυτό το κατακίτρινο φεγγάρι πάνω από την Ακρόπολη που ξαπλωμένο σε προέτρεπε να το χαζέψεις,να του μιλήσεις,να ονειροπολήσεις...