Ο θύτης,το θήραμα κι ο...Hulk

Είναι τρομερό αυτό που γίνεται στο ΜΕΤΡΟ και δη στους σταθμούς του Συντάγματος.
Έχω παρατηρήσει μέρες τώρα ότι όταν έχω είτε να κατέβω στο Σύνταγμα είτε απλώς να αλλάξω γραμμή μου δημιουργείται μια σχετική νευρικότητα η οποία οφείλεται αποκλειστικά στον κόσμο.
Είναι τρομακτικός ο αριθμός των ατόμων που περιμένουν να μπουν στα βαγόνια κι ακόμα πιο τρομακτική είναι η θέα όλου αυτού του κόσμου όταν τον βλέπεις να περνάει μπροστά από τα μάτια σου καθώς φρενάρει ο συρμός!
Προσωπικώς μου δημιουργείται η αίσθηση του θύτη που παραμονεύει και την κατάλληλη στιγμή θα ορμήξει για να κατασπαράξει το θήραμά του...και στην προκειμένη περίπτωση νοιώθω σαν θήραμα.

Όλο αυτό συμβαίνει όμως μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες.

Άπαξ και ανοίξουν οι πόρτες το θήραμα εξαφανίζεται,βγαίνει στην επιφάνεια ο Hulk που κρύβω μέσα μου και μου έρχεται να αρχίσω να βαράω κόσμο ανεξέλεγκτα.

Θα μπεις...θα μπεις καλέ μου άνθρωπε-που έλεγε κι ο Βέγγος!Δεν είναι κάποιο είδος παιχνιδιού-ξέρεις,όπως αυτό που παίζαμε πιτσιρίκια με τις καρέκλες...που έπαιζε μουσική,έτρεχες γύρω γύρω από τις καρέκλες κι όταν σταματούσε η μουσική όποιος δεν προλάβαινε να κάτσει έχανε-όταν έρθει η ώρα να μπεις,θα μπεις αλλά για να μπεις πρέπει πρώτα να βγω εγώ και για να βγω πρέπει να μου κάνεις και λίγο χώρο...τι μου κάθεσαι σαν μπάστακας μπροστά από την πόρτα;
Δεν είμαι ο Casper για να περάσω από μέσα σου,κάνε λίγο άκρη και θα δεις πόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα...

Πεποίθηση

Σε στιγμές μέγιστης οκνηρίας-όπως τώρα ας πούμε-"σκαλίζω" τον πιτσί μου...βλέπω παλιά βινετάκια,φωτογραφίες,κτλ.

Κατά τη διάρκεια του σημερινού σκαλίσματος "έπεσα" σε ένα αρχείο σημειωματαρίου όπου εκεί είχα γράψει διάφορα ρητά και στιχάκια της στιγμής,είτε δικά μου είτε άλλων.

Ένα από αυτά ήταν το εξής: "Η πιο μεγάλη ευτυχία στη ζωή είναι η πεποίθηση ότι μας αγαπούν." (Το συγκεκριμένο δε νομίζω πως είναι δικό μου...)

Εκτός σπάνιων περιπτώσεων πάντα θα υπάρχει-κι όχι μόνο η πεποίθηση-κάποιος που μας αγαπάει...όχι,λάθος ο ενικός...κάποιοι που μας αγαπούν,η οικογένειά μας κι αν είσαι και λίγο τυχερός θα βρεθούν κι άλλοι εκτός του οικογενειακοσυγγενικού σου κύκλου.

Τι γίνεται όμως όταν αυτή η πεποίθηση αρχίζει να χάνεται σιγά σιγά έστω και για ένα άτομο;

Χάνεται η ευτυχία; Φυσικά και όχι!

Αυτό όμως δε σε εμποδίζει να στενοχωρηθείς για την πιθανώς επερχόμενη "απώλεια".

Πάρτυ του δρόμου

Θησείο,ξαστεριά,ατμόσφαιρα ψυγείο και το πρώτο πάρτυ του δρόμου (δεν παίρνω όρκο ότι έτσι λέγεται αλλά για την ώρα θα το αναφέρω έτσι γιατί βαριέμαι να το περιγράφω περιφραστικά!) είναι γεγονός.
Πρόχειρα στημένο-σίγουρα...
Ελάχιστος εξοπλισμός-σαφώς...αλλά μια πάρα πολύ όμορφη προσπάθεια από νέους ανθρώπους (καλλιτέχνες,ζογκλέρ,ακροβάτες) με όρεξη να κάνουν αυτό που κάνουν και σκοπό τους να σε κάνουν να περάσεις καλά και να νοιώσεις όμορφα.
Υπήρχαν βέβαια και κάποια παρατράγουδα,π.χ αυτό το τανγκό δε χρειαζόταν να κρατήσει χίλια χρόνια (πως διάολο οι χορευτικοί σύλλογοι χώνονται παντού δεν το έχω καταλάβει ακόμα).
Υπήρχαν φυσικά και κάποια αστεία συμβάντα,όπως ο καημένος ο τυπάκος που προφανώς κάτι πρέπει να πουλούσε αλλά όχι μπύρες και για κακή του τύχη όλοι πρέπει να του ζητούσαν μπύρες.Ε,τι να έκανε κι αυτός ο έρμος;Πήγε,τις προμηθεύτηκε αλλά πλέον κανείς δεν ήθελε μπύρα και κατέληξε να φωνάζει με παράπονο "Ορίστε,σας έφερα μπύρες.Όταν δεν είχα θέλατε μπύρα και τώρα δεν αγοράζετε;Ελάτε να πάρετε,σας έφερα μπύρα..." (εκείνη την ώρα έπαιζε ένα συγκρότημα και ο συγκεκριμένος μονόλογος ακουγόταν σε κάθε διάλειμμα μεταξύ των κομματιών.) ή ο άλλος,από την ομάδα των-μεθυσμένων-Αλγερινών,που κάθε τρεις και λίγο έπαιρνε το μικρόφωνο-κι όχι κατ'ανάγκη όταν δεν τραγουδούσε ο τραγουδιστής-και έλεγε άλλοτε σε σπαστά ελληνικά,άλλοτε σε καταπονεμένα αγγλικά κι άλλοτε σε γαλλικά το πόσο αγαπάει την Ελλάδα και μας προέτρεπε να φωνάξουμε μαζί του "Βιβ λα αλζερί" ("ζήτω η Αλγερία" στα γαλλικά υποπτεύομαι-αν ήξερα πως γράφεται θα το απέδιδα σωστά).
Όχι δεν είναι αυτό το αστείο της υπόθεσης.
Το αστείο είναι ότι κάποια στιγμή,πάνω σε κάποιο τραγούδι,αρπάζει το μικρόφωνο από τα χέρια του τραγουδιστή...αρχίζει να μονολογεί και μοιάζει λες και ραπάρει!
Και φυσικά υπήρχαν και οι όμορφες στιγμές.
Πέραν του ότι κάτι ξεκίνησε να γίνεται-μακάρι να γίνει θεσμός-έστω ελλιπές και με προβληματική οργάνωση,υπήρχαν οι φίλοι,οι ωραίες στιγμές μαζί τους,το τραγούδι,ο χωρός (στην περίπτωσή μου το κούνημα για να ζεσταθώ και να ξεχάσω ότι μάλλον το'χει σκάσει ο τελευταίος μου σπόνδυλος από τη μέση μου λόγω κούρασης),τα γέλια,οι κουβέντες κι αυτό το κατακίτρινο φεγγάρι πάνω από την Ακρόπολη που ξαπλωμένο σε προέτρεπε να το χαζέψεις,να του μιλήσεις,να ονειροπολήσεις...

Παράλληλα

Υπάρχουν διχογνωμίες για την ύπαρξη παράλληλου σύμπαντος ή τέταρτης διάστασης...έτσι έχω ακούσει τουλάχιστον.

Φυσικά η πρώτη σκέψη πρέπει να είναι "Και θα δώσεις εσύ τη λύση ρε φίλε;" και θα έρθει η φυσιολογική απάντηση "Εννοείται πως όχι.Δεν έχω τα κατάλληλα προσόντα κι ούτε πρόκειται ποτέ να τα αποκτήσω!"

Αλλά μέσα από την καθημερινότητα μπορείς να βρεις κάποιες δικές σου ερμηνείες.

Κάτι τέτοιο έπαθα σήμερα (μήπως αρχίζω να τη βλέπω Einstein;μπαααα...)

Μετά από πολύωρη απουσία από το σπίτι και μια αρκετά γεμάτη ημέρα πήρα επιτέλους κάποια στιγμή το δρόμο του γυρισμού...με ΜΕΤΡΟ βεβαίως βεβαίως μιας και ήμουν στου διαόλου τον κόπανο.

Έχω εξοπλιστεί λοιπόν με το σχετικώς απαραίτητο για μεγάλες αποστάσεις mp3,η μουσική ανεβασμένη λίγο πριν το maximum-κάπου εδώ θέλω να καταγγείλω ότι οι συρμοί κάνουν απίστευτη φασαρία!-ώστε να είμαι σε θέση να ακούω τη μουσική κι άθελά μου παρατηρούσα τους ανθρώπους.

Τόσες ζωές σε ένα βαγόνι,να εναλλάσσονται σε κάθε στάση σαν προϊόντα εργοστασίου που κάποιο μηχανικό χέρι τα τοποθετεί στις διαφορετικές φάσεις της παραγωγής.

Δύο κυρίες μπροστά μου μιλούσανε ακατάπαυστα-να'ναι καλά το mp3 μου που αποθάρρυνε τα λόγια τους να φτάσουν στα αυτιά μου-,μια παρέα νέων μπροστά από την πόρτα πείραζε ο ένας τον άλλον,ένας άλλος κύριος κουστουμαρισμένος με τον χαρτοφύλακα ανά χείρας σοβαρός κι ασάλευτος σαν τσιμεντένια κολώνα...κι εγώ καθισμένος στη θεσούλα μου,καταλαμβάνοντας το χώρο που μου αντιστοιχεί,χαμένος και βυθισμένος σε έναν κόσμο όπου οι σκέψεις δεν έχουν ειρμό,η λογική μπερδεύεται με την αυταπάτη και η κούραση αναμετριέται με το ρυθμό της μουσικής που με απόκοπτε από τους γύρω μου και θα μπορούσε κανείς να πει πως είχα βρεθεί σε ένα άλλο σύμπαν,στο δικό μου σύμπαν,μακρυά από όλους τους άλλους και μαζί με όλους τους άλλους...με τους γύρω μου...με τους συνεπιβάτες μου.

Μήπως αυτό είναι μια ερμηνεία παράλληλου σύμπαντος;

Μια άλλης διάστασης;

Μπορεί ναι,μπορεί και όχι.

Δεν το ψάχνω περαιτέρω...

είμαι κουρασμένος,καληνύχτα!

Προεκτάσεις

"Είμαστε προορισμένοι να συμβιβαζόμαστε.Να υιοθετούμε ό,τι αυτή η κοινωνία θεωρεί αποδεκτή συμπεριφορά.Και έχουμε φτάσει σε σημείο να βλέπουμε ανθρώπους να επιλέγουν τη μεγαλύτερη διαδρομή ενώ θα μπορούσαν να διαλέξουν τη συντομότερη αλλά φοβούνται να το κάνουν.Μόνο και μόνο επειδή πρέπει να περάσουν πάνω από μισό μέτρο τοίχο."


"Δε φοβάμαι να πέφτω,αν φοβάσαι την πτώση είναι σαν να φοβάσαι να εξελιχθείς."

Νομίζω πως πολύ εύκολα αυτά τα λόγια θα μπορούσαν να αποτελούν ένα μέρος κάποιου λογιδρίου περί κοινωνίας ή ίσως κάποια αποφθέγματα περί ζωής γενικώς.
Κι όμως είναι απαντήσεις του Ryan Doyle σε ερωτήσεις του Παναγιώτη Κοτροκόη για το ελεύθερης διανομής περιοδικό PLUS και αφορούν το Parkour!

Ο Ryan Doyle,Βρετανός αθλητής του  parkour,ιδιοκτήτης της πιο γνωστής σχολής parkour και πρωταγωνιστής στην εκπομπή του MTV "Ultimate Parkour Challenge",το 2007 κέρδισε έναν από τους δημοφιλέστερους διαγωνισμούς parkour,το Red Bull Art of Motion και από τότε ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των αθλητών της Red Bull.

Όλες οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το περιοδικό PLUS

CH3-CH2-OH

Σκοτεινός και σκοτεινιασμένος...

ειρωνικός και αραδιασμένος σαν τράπουλα στο τραπέζι,

με διαθλασμένα μάτια και χέρια μαριονέτας.

Αόρατος ο μαριονετίστας

Μαέστρος,αρτίστας

Τα χείλη σου βρεγμένα μα ακόμα διψασμένα!

Τι γυρεύουν;

Τι λαχταρούν;

Τι ποθούν;

Ποιο νερό ζητάνε να τα ξεδιψάσει;

Τα πόδια ανυπάκουα,όπου θέλουνε σε πάνε

τρεμάμενα λυγίζουν από το βάρος,

το βάρος που μέχρι πρότινος σήκωναν με περισσή ευκολία,

τα χέρια σπαρταράνε στον αέρα

πρωτότυπα σχήματα

άκαρπες προσπάθειες να στηριχτείς

και τα αποκούμπια πανταχού παρόντα

πρόθυμα να σε βοηθήσουν

να σε στηρίξουν

Μα πλέον αχρείαστα

...είσαι ήδη στο χώμα...

...κι ο κόσμος σου γυρίζει!

Φυγή

6,5 χρόνια φοιτητικής ζωής και 2 σπίτια κλεισμένα σε κούτες.
Πολλές αναμνήσεις σε κάδους απορριμάτων-όχι οι αναμνήσεις που έχω στο μυαλό και στο υποσυνείδητό μου (πως θα μπορούσαν άλλωστε να βρεθούν οι συγκεκριμένες στα σκουπίδια;) αλλά όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια που κρατούσα και φύλαγα ως κόρη οφθαλμού (γιατί είμαι και λίγο ρακοσυλλέκτης)...όλα αυτά τα μπιχλιμπίδια,τα περιτυλίγματα σοκολάτας γραμμένα με ευχές,τα φύλλα κάποιου ατυχούς τετραδίου που πήρα για τη σχολή και τελικά κατέληξε σημειωματάριο των βαθμολογιών μας σε διάφορα παιχνίδια...
Οι τοίχοι άδειοι,γυμνοί από πράγματα και πληγωμένοι από τα τόσα καρφάκια που τους έμπηξα ώστε να κάνω το σπίτι "δικό μου".
Τελευταίες ετοιμασίες πλέον!
Αυτό το κείμενο ενδέχεται να είναι ένα από τα τελευταία πράγματα που κάνω πριν διακοπεί η σύνδεσή μου και πακετάρω και τον υπολογιστή και τον στοιβάξω μαζί με όλα τα άλλα.
Αύριο φεύγω λοιπόν.
Τέλος η φοιτητική ζωή.
Τέλος η "καταραμένη νήσος"!
Κι όσο κι αν με φοβίζει αυτό το επόμενο βήμα ανυπομονώ...
...ανυπομονώ να κυνηγήσω και να κάνω αυτά που θέλω κι αγαπάω...
και θα είναι δύσκολα...το ξέρω...το περιμένω...αλλά θα είναι κάτι νέο
και στο χέρι μου είναι να το κάνω και κάτι μεγάλο!