Περιθώριο

Γιατί να μην μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς;

Γιατί πρέπει να ακολουθείς τα γούστα των πολλών;
Γιατί αυτό που πιστεύει η μειοψηφία θεωρείται αυτομάτως λάθος;
Γιατί να γίνεις ένα με τη μάζα;
Γιατί να κινδυνεύεις να χάσεις τον εαυτό σου;

"Για να συμβαδίσεις και να εναρμονιστείς με την κοινωνία" θα έλεγε κάποιος...

Με ποια κοινωνία ακριβώς;
Γιατί υπάρχει αυτή η άποψη ότι η κοινωνία είναι μία και μοναδική;

Αλήθεια,ποιος είναι ο ορισμός της κοινωνίας;

Προσωπικώς την αντιλαμβάνομαι ως ένα σύνολο ανθρώπων που συμβιώνουν υπακούγοντας σε κανόνες κι έχουν ένα κοινό τρόπο ζωής.
Αν αυτή μου η αντίληψη είναι σωστή τότε δεν μπορεί να υπάρχει μόνο μία κοινωνία.
Το σχολείο,ο στρατός,το ωδείο,η ομάδα δεν είναι αυτό που λένε "μια μικρογραφία της κοινωνίας".
Το κάθε ένα ξεχωριστά είναι μια κοινωνία από μόνο του που απλώς δεν είναι ακριβώς όπως η κοινωνία που μας επιβάλλουν από τη στιγμή που γινόμαστε "ενεργοί" πολίτες,την οποία όμως ονομάζουν "η κοινωνία" σαν να είναι η μοναδική που υφίσταται πραγματικά.

Η "κοινωνία" που μας θέλει όλους σε καλούπια,κλεισμένους σε κουτάκια όπου ο καθωσπρεπισμός πάει σύννεφο.

Παντού αναφέρονται οι λέξεις δημοκρατία κι ελευθερία αλλά ανάθεμά με αν έχουμε στο μυαλό μας τι σημαίνουν.

Πως γίνεται να μιλάς για ελευθερία και δημοκρατία όταν δεν μπορείς να με δεχτείς όπως είμαι και να αποδεχτείς αυτό που είμαι;

Πως γίνεται να είσαι υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης και ταυτοχρόνως να με κρίνεις από την εξωτερική μου εμφάνιση;

Τι ελευθερία είναι αυτή;
Τι κοινωνία είναι αυτή που δεν μπορεί να δεχτεί έναν δικηγόρο χωρίς κουστούμι και γραβάτα ή ταγιέρ;
Τι κοινωνία είναι αυτή που κρίνει τις ικανότητες σου από τα υλικά σου αγαθά;Γιατί δηλαδή ένα καλό αμάξι ή ένα μεγάλο σπίτι σε κάνει αυτομάτως και καλό στη δουλειά σου;
Γιατί το σκουλαρίκι σε κάνει λιγότερο έξυπνο;
Γιατί το τατουάζ σε κάνει πουτάνα ή πρεζάκι;
Και το χειρότερο από όλα είναι πως η "κοινωνία" δεν είναι κάποιο τέρας να το σκοτώσεις να τελειώνεις βρε αδερφέ...η "κοινωνία" είμαστε όλοι εμείς και δυστυχώς αλλάζουμε με ρυθμούς χελώνας.


"Αν θες να δεις αλλαγή παιξ'το ήρωας"
Σιγά μην ντυθώ και μπάρμαν-μπάτμαν...κι άντε εγώ το παίζω ήρωας,εσύ δε βαρέθηκες να συμβιβάζεσαι;
Δε βαρέθηκες να σου λένε πάντα οι άλλοι τι να κάνεις;
Δε βαρέθηκες τελικά να μην κάνεις τίποτα για'σένα;
Δε σιχάθηκες να κατακερματίζεις το εγώ σου για να είσαι ένα "άξιο" μέλος της κοινωνίας;
Δεν κουράστηκες να σε εκφοβίζουν ότι θα σε πετάξουν στο περιθώριο;

Και αλήθεια πως θα ένοιωθες αν σου έλεγα πως και το περιθώριο...είναι κοινωνία;

Βυθός

Η αδιαφορία των περισσοτέρων από εμάς για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας μπορεί να παρομοιαστεί σαν έναν άνθρωπο που κολυμπάει στη θάλασσα ενώ στην ακτή γίνεται μάχη με έναν εχθρό που δεν μπορεί να εισέλθει στο νερό.

Βλέπει,παρακολουθεί αλλά προτιμά τη σιγουριά και την ασφάλεια που του προσφέρει η θάλασσα από το να βγει στη ακτή και να πολεμήσει.


Κι ας έχει αρχίσει να επέρχεται η κούραση από το συνεχές κολύμπι.


Ως εκ τούτου ή θα επιδείξει αντοχή και θα μείνει στην επιφάνεια όπου θα βλέπει τι συμβαίνει-και που ξέρεις ίσως μια μέρα αποφασίσει να βγει στην ακτή-ή θα τον καταβάλλει η κούραση και θα καταλήξει στο βυθό...

Το νησί του πάσχα...

 Ήπειρος-Ζαγοροχώρια...4 πανέμορφες ημέρες!
Η πλάκα είναι πως όταν με ρωτούσαν που θα πάω απαντούσα  "Ζαγοροχώρια..." και συνέχιζα αστειευόμενος "...όχι σε όλα,σε 1-2!"
Αμ δε...τελικά ενδέχεται σε 1-2 να ΜΗΝ πήγα,αν και δύσκολο το κόβω!
Είναι μαγευτικά,απίστευτες εικόνες...μονοπάτια,ρυάκια,ποτάμια,φαράγγια...από όλα είχε ο μπαξές κι εμένα να ξεπερνώ τον εαυτό μου.
Το ότι δεν έπεσα σε χαράδρα ή σε ποτάμι μάλλον θαύμα είναι (για να εναρμονιστώ και με το πνέυμα των "άγιων" τούτων ημερών).
Είναι αμέτρητες οι φορές που ευχήθηκα να ήμουν ο super man ή έστω ο spider man.
Τελικά κατάφερα να νικήσω κάποιες μάχες με τη φοβία μου και χαίρομαι...ίσως κάποιες φορές να έθεσα εαυτόν σε κίνδυνο (μεγάλο,μικρό δεν ξέρω...αυτό που ξέρω είναι πως τα χρειάστηκα...τα pampers μου) αλλά έτσι είναι,τους φόβους σου πρέπει να τους αντιμετωπίζεις!
Είσαι ο αφέντης του εαυτού σου άρα και των φόβων σου.Αυτοί μπορεί να υφίστανται αλλά δεν χρειάζεται να έχουν και το πάνω χέρι αλλιώς γίνονται σαν τα χρόνια...σου πιάνουν τον κώλο.
Τέλος όμως το Ηπειρώτικο τουρ και πάλι πίσω στο νησί του πάσχα...ευτυχώς μετά το πάσχα όμως για τις τελευταίες ξεκούραστες-ας πούμε-μέρες...στο βάθος Ιούνιος λέμε λέμε...

Υ.Γ
Όλα καλά και άγια αλλά αυτά τα κλαρίνα μου πήρανε τα ώττα...

...και εις άλλα με υγεία!!!

Πασχαλινές διακοπές με μια βαλίτσα στο χέρι!
(Όσο με κουράζει η διαδικασία των ταξιδιών άλλο τόσο τα αγαπάω...)
Μερικές μέρες ανάμεσα σε Αθήνα,Πειραιά και Σαλαμίνα ως ένας άλλος περιοδεύων θίασος με φίλους που βάλθηκαν να μου αποδείξουν ότι είναι ωραία η ζωή στην πρωτεύουσα και παρ'όλο που στριφογύρισε στο μυαλό μου πάρα πολλές φορές η φράση "είσαι και πολύ Κερκυραίος ρε πούστη μου" μάλλον το κατάφεραν!
Κι επειδή η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται,οι μέρες μου ήταν κάτι παραπάνω από όμορφες-όπως ακριβώς και το "καλωσόρισμα"-σε τέτοιο βαθμό που η επιστροφή στην ιδιαίτερη πατρίδα δεν ήταν τόσο θελκτική όσο άλλες φορές.
Να'μαι όμως εδώ,με άδειες σχεδόν-ή στην καλύτερη μισογεμάτες-μπαταρίες αναμένοντας την επόμενη εξόρμηση που ευτυχώς δε θα αργήσει.

Playing for change - Stand by me

Like Dani said...
"...και κάπως έτσι αλλάζει ο κόσμος"

Ένα ακόμα τσιγάρο...

Η δίνη της καθημερινότητας.
Κάθε πρωί καινούρια μέρα,μια καινούρια αρχή ίσως με την υποχρέωση όμως να κάνεις τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά.
Η ζωή δεν είναι σειρά με αυτοτελή επισόδεια.
Οι μέρες δεν είναι αυτοτελή επισόδεια.
Η μέρα ξεκινάει από εκεί που την άφησες εχτές και τελειώνει με πράγματα που έχεις να κάνεις αύριο.
Πόσο ψέμα φαντάζει το "ζήσε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου".
Είναι δυνατόν να σε νοιάζει μόνο το τώρα και να ζεις μονάχα τη στιγμή;
Και το μετά;
Τι γίνεται με το μετά;
Το αφήνεις στο έλεός του;
Μπορείς;
Μπορείς να γίνεις άνεμος και να προσπερνάς το κάθε εμπόδιο-μεγάλο ή μικρό-με ανεμική μαεστρία;
Μπορείς να μη δίνεις σημασία όταν γίνονται τόσα γύρω σου;
Όταν έχεις με τόσα πράγματα να καταπιαστείς;
Όταν υπάρχουν ζωές που εξαρτώνται πραγματικά από εσένα είναι τρομερά δύσκολο-έως και αδύνατο-να μη σε απασχολεί το μέλλον.
Και δε μιλάω για το μακρινό μέλλον,μιλάω για το αύριο και για κάθε αύριο που ελλοχεύει στη ζωή του καθενός!
Για αυτές τις είτε μικρές είτε μεγάλες μάχες που σε περιμένουν στη γωνία,έτοιμες να ξεπεταχτούν ανά πάσα ώρα και στιγμή και να σε θέσουν προ των ευθυνών σου.
Όλοι είμαστε εν δυνάμει μαχητές και πάντα έρχεται αυτή η στιγμή να το δείξουμε και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.
Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν μπροστά στα πάντα άγνωστα αύριο;
Μάλλον να περιμένεις καρτερικά τη σειρά σου να μπεις στη μάχη και να ανάψεις ένα ακόμα τσιγάρο...

Το soundtrack της ημέρας


"... αυτό είμαι
ό,τι κι αν κάνω όσο αλλάζω χρόνο χάνω
είμαι αυτό ...

για τόσο φτάνω ..."

Στο βάθος...Ιούνιος

Σάββατο βράδυ στο καλοκαιρινό Ηράκλειο-μέχρι προχθές γιατί από χθες η Κρήτη αποτελεί απόδειξη πως μπορεί να υπάρξει ζωή στον Άρη,μιας και η ατμόσφαιρα έχει κατακλυστεί από χώμα και σκόνη-στη βεράντα φιλικού σπιτιού,οικογενειακή ατμόσφαιρα,τα κάρβουνα έτοιμα να υποδεχτούν τα κοτόπουλα και ανάλυση των άστρων από τον πρεσβύτερο του σπιτιού!

Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ένα απλώς καταπληκτικό βράδυ αν δεν με "έτρωγε" το τι θα επακολουθήσει τους επόμενους μήνες.

Ένα άκρως αγχωτικό εξάμηνο στη σχολή,με απίστευτο φόρτο εργασίας κι εγώ "αναγκασμένος" να παλέψω-με πολλά πράγματα μα πάνω από όλα με τον εαυτό μου-για κάτι που ποτέ δε θέλησα και δεν μπόρεσα να μάθω,καθώς με αφήνει παντελώς αδιάφορο το θέμα.

Κι αφού δεν κατάφερα να το μάθω όταν ήμουν ακόμα μαθητής γιατί να τα καταφέρω τώρα,στα 24 μου πια,όταν πλέον οι αντοχές να μάθω "άχρηστα" πράγματα έχουν εκμηδενιστεί;

Τέλος πάντων,όπως λέει κι ο θυμόσοφος λαός:

"Έφαγες το γάϊδαρο,στην ουρά θα κολλήσεις;"

Έλα ντε...αν και η φουντίτσα μου κάθεται λίγο στο λαιμό αλλά θα την καταπιώ κι αυτήν,που θα πάει;

Ευτυχώς βέβαια υπάρχει κι αυτό το Πασχαλινό διαλειμματάκι αλλά μετά από αυτό τα κεφάλια μέσα και στο βάθος...Ιούνιος!