Προορισμός

Δεν περνάνε οι μέρες...και το θέλω τόσο μα τόσο πολύ!

Να κόψω αυτό το νήμα που με δεσμεύει και να μην ξανακοιτάξω πίσω,να μην ξανασκεφτώ τι θα μπορούσα να έχω κάνει αν...!

Λέγεται πως στο ταξίδι πολλές φορές μετράει πολύ περισσότερο η διαδρομή από τον ίδιο τον προορισμό.

Πραγματικά ελπίζω εδώ να ισχύει το αντίθετο γιατί η διαδρομή είναι επιεικώς χάλια...

Άγιος ο έρωτας

 

Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό

Το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου

με τον πανσέληνο πόνο του Χειμώνα

Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας

Ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μου

 

Άγιος ο έρωτας Άγιος καημός

δικός μου και ο Αύγουστος

με τις μεγάλες μνήμες

Λέω μάτια μου και αστράφτει κεραυνός

θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός

 

Πάνω από τη θάλασσα προς τη μεριά του ανέμου

στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι

Σηκώνεις τα άστρα σε χορό και το κορμί μου σ' άγριο ποτάμι

 

Άγιος ο έρωτας Άγιος καημός

δικός μου και ο Αύγουστος

με τις μεγάλες μνήμες

Λέω μάτια μου και αστράφτει κεραυνός

θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός

...αισιοδοξία...δύναμη...

<<...η ανθρώπινη αισιοδοξία επενδύεται πολύ σπάνια σε μελλοντικά γεγονότα που ελπίζουμε να συμβούν "..." η αισιοδοξία μας πηγάζει και τροφοδοτείται από την ύπαρξη άλλων ανθρώπων, που ο καθένας τους είναι τόσο ανασφαλής και αμήχανος όσο κι εμείς οι ίδιοι.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πηγή δύναμης από τη γνώση πως κάποιος σε αγαπά και πως δεν είσαι μόνος.>>

Ένα σωσίβιο η ζωή...

Απρόσμενη η φυγή του αλλά "έφυγε" όπως του έπρεπε...πάνω στη σκηνή κάνοντας αυτό που αγαπάει!
Δε μεγάλωσα μαζί σου αλλά θα γεράσω με τη φωνή σου...
Καλό ταξίδι Μάνο

Περιθώριο

Γιατί να μην μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς;

Γιατί πρέπει να ακολουθείς τα γούστα των πολλών;
Γιατί αυτό που πιστεύει η μειοψηφία θεωρείται αυτομάτως λάθος;
Γιατί να γίνεις ένα με τη μάζα;
Γιατί να κινδυνεύεις να χάσεις τον εαυτό σου;

"Για να συμβαδίσεις και να εναρμονιστείς με την κοινωνία" θα έλεγε κάποιος...

Με ποια κοινωνία ακριβώς;
Γιατί υπάρχει αυτή η άποψη ότι η κοινωνία είναι μία και μοναδική;

Αλήθεια,ποιος είναι ο ορισμός της κοινωνίας;

Προσωπικώς την αντιλαμβάνομαι ως ένα σύνολο ανθρώπων που συμβιώνουν υπακούγοντας σε κανόνες κι έχουν ένα κοινό τρόπο ζωής.
Αν αυτή μου η αντίληψη είναι σωστή τότε δεν μπορεί να υπάρχει μόνο μία κοινωνία.
Το σχολείο,ο στρατός,το ωδείο,η ομάδα δεν είναι αυτό που λένε "μια μικρογραφία της κοινωνίας".
Το κάθε ένα ξεχωριστά είναι μια κοινωνία από μόνο του που απλώς δεν είναι ακριβώς όπως η κοινωνία που μας επιβάλλουν από τη στιγμή που γινόμαστε "ενεργοί" πολίτες,την οποία όμως ονομάζουν "η κοινωνία" σαν να είναι η μοναδική που υφίσταται πραγματικά.

Η "κοινωνία" που μας θέλει όλους σε καλούπια,κλεισμένους σε κουτάκια όπου ο καθωσπρεπισμός πάει σύννεφο.

Παντού αναφέρονται οι λέξεις δημοκρατία κι ελευθερία αλλά ανάθεμά με αν έχουμε στο μυαλό μας τι σημαίνουν.

Πως γίνεται να μιλάς για ελευθερία και δημοκρατία όταν δεν μπορείς να με δεχτείς όπως είμαι και να αποδεχτείς αυτό που είμαι;

Πως γίνεται να είσαι υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης και ταυτοχρόνως να με κρίνεις από την εξωτερική μου εμφάνιση;

Τι ελευθερία είναι αυτή;
Τι κοινωνία είναι αυτή που δεν μπορεί να δεχτεί έναν δικηγόρο χωρίς κουστούμι και γραβάτα ή ταγιέρ;
Τι κοινωνία είναι αυτή που κρίνει τις ικανότητες σου από τα υλικά σου αγαθά;Γιατί δηλαδή ένα καλό αμάξι ή ένα μεγάλο σπίτι σε κάνει αυτομάτως και καλό στη δουλειά σου;
Γιατί το σκουλαρίκι σε κάνει λιγότερο έξυπνο;
Γιατί το τατουάζ σε κάνει πουτάνα ή πρεζάκι;
Και το χειρότερο από όλα είναι πως η "κοινωνία" δεν είναι κάποιο τέρας να το σκοτώσεις να τελειώνεις βρε αδερφέ...η "κοινωνία" είμαστε όλοι εμείς και δυστυχώς αλλάζουμε με ρυθμούς χελώνας.


"Αν θες να δεις αλλαγή παιξ'το ήρωας"
Σιγά μην ντυθώ και μπάρμαν-μπάτμαν...κι άντε εγώ το παίζω ήρωας,εσύ δε βαρέθηκες να συμβιβάζεσαι;
Δε βαρέθηκες να σου λένε πάντα οι άλλοι τι να κάνεις;
Δε βαρέθηκες τελικά να μην κάνεις τίποτα για'σένα;
Δε σιχάθηκες να κατακερματίζεις το εγώ σου για να είσαι ένα "άξιο" μέλος της κοινωνίας;
Δεν κουράστηκες να σε εκφοβίζουν ότι θα σε πετάξουν στο περιθώριο;

Και αλήθεια πως θα ένοιωθες αν σου έλεγα πως και το περιθώριο...είναι κοινωνία;

Βυθός

Η αδιαφορία των περισσοτέρων από εμάς για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας μπορεί να παρομοιαστεί σαν έναν άνθρωπο που κολυμπάει στη θάλασσα ενώ στην ακτή γίνεται μάχη με έναν εχθρό που δεν μπορεί να εισέλθει στο νερό.

Βλέπει,παρακολουθεί αλλά προτιμά τη σιγουριά και την ασφάλεια που του προσφέρει η θάλασσα από το να βγει στη ακτή και να πολεμήσει.


Κι ας έχει αρχίσει να επέρχεται η κούραση από το συνεχές κολύμπι.


Ως εκ τούτου ή θα επιδείξει αντοχή και θα μείνει στην επιφάνεια όπου θα βλέπει τι συμβαίνει-και που ξέρεις ίσως μια μέρα αποφασίσει να βγει στην ακτή-ή θα τον καταβάλλει η κούραση και θα καταλήξει στο βυθό...

Το νησί του πάσχα...

 Ήπειρος-Ζαγοροχώρια...4 πανέμορφες ημέρες!
Η πλάκα είναι πως όταν με ρωτούσαν που θα πάω απαντούσα  "Ζαγοροχώρια..." και συνέχιζα αστειευόμενος "...όχι σε όλα,σε 1-2!"
Αμ δε...τελικά ενδέχεται σε 1-2 να ΜΗΝ πήγα,αν και δύσκολο το κόβω!
Είναι μαγευτικά,απίστευτες εικόνες...μονοπάτια,ρυάκια,ποτάμια,φαράγγια...από όλα είχε ο μπαξές κι εμένα να ξεπερνώ τον εαυτό μου.
Το ότι δεν έπεσα σε χαράδρα ή σε ποτάμι μάλλον θαύμα είναι (για να εναρμονιστώ και με το πνέυμα των "άγιων" τούτων ημερών).
Είναι αμέτρητες οι φορές που ευχήθηκα να ήμουν ο super man ή έστω ο spider man.
Τελικά κατάφερα να νικήσω κάποιες μάχες με τη φοβία μου και χαίρομαι...ίσως κάποιες φορές να έθεσα εαυτόν σε κίνδυνο (μεγάλο,μικρό δεν ξέρω...αυτό που ξέρω είναι πως τα χρειάστηκα...τα pampers μου) αλλά έτσι είναι,τους φόβους σου πρέπει να τους αντιμετωπίζεις!
Είσαι ο αφέντης του εαυτού σου άρα και των φόβων σου.Αυτοί μπορεί να υφίστανται αλλά δεν χρειάζεται να έχουν και το πάνω χέρι αλλιώς γίνονται σαν τα χρόνια...σου πιάνουν τον κώλο.
Τέλος όμως το Ηπειρώτικο τουρ και πάλι πίσω στο νησί του πάσχα...ευτυχώς μετά το πάσχα όμως για τις τελευταίες ξεκούραστες-ας πούμε-μέρες...στο βάθος Ιούνιος λέμε λέμε...

Υ.Γ
Όλα καλά και άγια αλλά αυτά τα κλαρίνα μου πήρανε τα ώττα...