Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010

Παράλληλα

Υπάρχουν διχογνωμίες για την ύπαρξη παράλληλου σύμπαντος ή τέταρτης διάστασης...έτσι έχω ακούσει τουλάχιστον.
Φυσικά η πρώτη σκέψη πρέπει να είναι "Και θα δώσεις εσύ τη λύση ρε φίλε;" και θα έρθει η φυσιολογική απάντηση "Εννοείται πως όχι.Δεν έχω τα κατάλληλα προσόντα κι ούτε πρόκειται ποτέ να τα αποκτήσω!"
Αλλά μέσα από την καθημερινότητα μπορείς να βρεις κάποιες δικές σου ερμηνείες.
Κάτι τέτοιο έπαθα σήμερα (μήπως αρχίζω να τη βλέπω Einstein;μπαααα...)
Μετά από πολύωρη απουσία από το σπίτι και μια αρκετά γεμάτη ημέρα πήρα επιτέλους κάποια στιγμή το δρόμο του γυρισμού...με ΜΕΤΡΟ βεβαίως βεβαίως μιας και ήμουν στου διαόλου τον κόπανο.
Έχω εξοπλιστεί λοιπόν με το σχετικώς απαραίτητο για μεγάλες αποστάσεις mp3,η μουσική ανεβασμένη λίγο πριν το maximum-κάπου εδώ θέλω να καταγγείλω ότι οι συρμοί κάνουν απίστευτη φασαρία!-ώστε να είμαι σε θέση να ακούω τη μουσική κι άθελά μου παρατηρούσα τους ανθρώπους.

Τόσες ζωές σε ένα βαγόνι,να εναλλάσσονται σε κάθε στάση σαν προϊόντα εργοστασίου που κάποιο μηχανικό χέρι τα τοποθετεί στις διαφορετικές φάσεις της παραγωγής.

Δύο κυρίες μπροστά μου μιλούσανε ακατάπαυστα-να'ναι καλά το mp3 μου που αποθάρρυνε τα λόγια τους να φτάσουν στα αυτιά μου-,μια παρέα νέων μπροστά από την πόρτα πείραζε ο ένας τον άλλον,ένας άλλος κύριος κουστουμαρισμένος με τον χαρτοφύλακα ανά χείρας σοβαρός κι ασάλευτος σαν τσιμεντένια κολώνα...κι εγώ καθισμένος στη θεσούλα μου,καταλαμβάνοντας το χώρο που μου αντιστοιχεί,χαμένος και βυθισμένος σε έναν κόσμο όπου οι σκέψεις δεν έχουν ειρμό,η λογική μπερδεύεται με την αυταπάτη και η κούραση αναμετριέται με το ρυθμό της μουσικής που με απόκοπτε από τους γύρω μου και θα μπορούσε κανείς να πει πως είχα βρεθεί σε ένα άλλο σύμπαν,στο δικό μου σύμπαν,μακρυά από όλους τους άλλους και μαζί με όλους τους άλλους...με τους γύρω μου...με τους συνεπιβάτες μου.
Μήπως αυτό είναι μια ερμηνεία παράλληλου σύμπαντος;
Μια άλλης διάστασης;
Μπορεί ναι,μπορεί και όχι.
Δεν το ψάχνω περαιτέρω...
είμαι κουρασμένος,καληνύχτα!

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010

Προεκτάσεις

"Είμαστε προορισμένοι να συμβιβαζόμαστε.Να υιοθετούμε ό,τι αυτή η κοινωνία θεωρεί αποδεκτή συμπεριφορά.Και έχουμε φτάσει σε σημείο να βλέπουμε ανθρώπους να επιλέγουν τη μεγαλύτερη διαδρομή ενώ θα μπορούσαν να διαλέξουν τη συντομότερη αλλά φοβούνται να το κάνουν.Μόνο και μόνο επειδή πρέπει να περάσουν πάνω από μισό μέτρο τοίχο."


"Δε φοβάμαι να πέφτω,αν φοβάσαι την πτώση είναι σαν να φοβάσαι να εξελιχθείς."

Νομίζω πως πολύ εύκολα αυτά τα λόγια θα μπορούσαν να αποτελούν ένα μέρος κάποιου λογιδρίου περί κοινωνίας ή ίσως κάποια αποφθέγματα περί ζωής γενικώς.
Κι όμως είναι απαντήσεις του Ryan Doyle σε ερωτήσεις του Παναγιώτη Κοτροκόη για το ελεύθερης διανομής περιοδικό PLUS και αφορούν το Parkour!

Ο Ryan Doyle,Βρετανός αθλητής του  parkour,ιδιοκτήτης της πιο γνωστής σχολής parkour και πρωταγωνιστής στην εκπομπή του MTV "Ultimate Parkour Challenge",το 2007 κέρδισε έναν από τους δημοφιλέστερους διαγωνισμούς parkour,το Red Bull Art of Motion και από τότε ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των αθλητών της Red Bull.

Όλες οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το περιοδικό PLUS

Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010

CH3-CH2-OH

Σκοτεινός και σκοτεινιασμένος...
ειρωνικός και αραδιασμένος σαν τράπουλα στο τραπέζι,
με διαθλασμένα μάτια και χέρια μαριονέτας.
Αόρατος ο μαριονετίστας
Μαέστρος,αρτίστας
Τα χείλη σου βρεγμένα μα ακόμα διψασμένα!
Τι γυρεύουν;
Τι λαχταρούν;
Τι ποθούν;
Ποιο νερό ζητάνε να τα ξεδιψάσει;
Τα πόδια ανυπάκουα,όπου θέλουνε σε πάνε
τρεμάμενα λυγίζουν από το βάρος,
το βάρος που μέχρι πρότινος σήκωναν με περισσή ευκολία,
τα χέρια σπαρταράνε στον αέρα
πρωτότυπα σχήματα
άκαρπες προσπάθειες να στηριχτείς
και τα αποκούμπια πανταχού παρόντα
πρόθυμα να σε βοηθήσουν
να σε στηρίξουν
Μα πλέον αχρείαστα
...είσαι ήδη στο χώμα...
...κι ο κόσμος σου γυρίζει!

Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010

Φυγή

6,5 χρόνια φοιτητικής ζωής και 2 σπίτια κλεισμένα σε κούτες.
Πολλές αναμνήσεις σε κάδους απορριμάτων-όχι οι αναμνήσεις που έχω στο μυαλό και στο υποσυνείδητό μου (πως θα μπορούσαν άλλωστε να βρεθούν οι συγκεκριμένες στα σκουπίδια;) αλλά όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια που κρατούσα και φύλαγα ως κόρη οφθαλμού (γιατί είμαι και λίγο ρακοσυλλέκτης)...όλα αυτά τα μπιχλιμπίδια,τα περιτυλίγματα σοκολάτας γραμμένα με ευχές,τα φύλλα κάποιου ατυχούς τετραδίου που πήρα για τη σχολή και τελικά κατέληξε σημειωματάριο των βαθμολογιών μας σε διάφορα παιχνίδια...
Οι τοίχοι άδειοι,γυμνοί από πράγματα και πληγωμένοι από τα τόσα καρφάκια που τους έμπηξα ώστε να κάνω το σπίτι "δικό μου".
Τελευταίες ετοιμασίες πλέον!
Αυτό το κείμενο ενδέχεται να είναι ένα από τα τελευταία πράγματα που κάνω πριν διακοπεί η σύνδεσή μου και πακετάρω και τον υπολογιστή και τον στοιβάξω μαζί με όλα τα άλλα.
Αύριο φεύγω λοιπόν.
Τέλος η φοιτητική ζωή.
Τέλος η "καταραμένη νήσος"!
Κι όσο κι αν με φοβίζει αυτό το επόμενο βήμα ανυπομονώ...
...ανυπομονώ να κυνηγήσω και να κάνω αυτά που θέλω κι αγαπάω...
και θα είναι δύσκολα...το ξέρω...το περιμένω...αλλά θα είναι κάτι νέο
και στο χέρι μου είναι να το κάνω και κάτι μεγάλο!

Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010

Tribute

Μόλις 10 ημέρες πριν κι όμως ο καιρός μοιάζει πολύ περισσότερος...






...ευελπιστώ στη σύντομη επανάληψή του!!!


Καλό μας διάβασμα τώρα...

Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010

Ανταλλαγή προϊόντων

Απογευματάκι στον Πειραιά έξω απ'τον ηλεκτρικό,μετά από μια κουραστική μέρα,περιμένοντας καρτερικά το λεωφορείο έγινα αυτόπτης μάρτυρας ενός περιέργως αστείου συμβάντος.
Οκ το μεγαλοποιώ λίγο αλλά δεν το'χα ξαναδεί...ένας γύφτος λοιπόν ζητούσε ελεημοσύνη από έναν μαύρο!!!
Πιο λογικό δε θα ήταν να κάνανε μια ανταλλαγή προϊόντων;
10 πακέτα χαρτομάντηλα για 1 CD...

1 μήνας

Αρχές Σεπτέμβρη λοιπόν κι ως είθισται να επαναλαμβάνεται "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του"!
Μετά από ένα απίστευτο 10ήμερο να'μαι πάλι πίσω στη γνώριμη κατάσταση της προσπάθειας για μελέτη.
Δεν μπορώ να ξεκινήσω ακόμα την προσπάθεια όμως,όχι από τώρα.

Κέρκυρα λοιπόν το καλοκαίρι,όπως πάντα άλλωστε,με πολλές πρόβες και χαλαρές στιγμές.Μετά από τόσες πρόβες τελικά μάλλον ήταν μοιραίο η συναυλία αφιέρωμα στον Ν.Καββαδία να πήγαινε τέλεια-και μάλλον πιο καλά,όχι μόνο απ'όσο μπορούσα να φανταστώ,αλλά κι απ'όσο γνωρίζω...βλέπεις αυτά παθαίνεις όταν τη μια μέρα παίζεις και την άλλη έχεις φύγει πριν καλά καλά καταλάβεις τι έγινε!

Το επόμενο πρωί λοιπόν-και με μόλις 4 ώρες ύπνου-εξοπλισμένοι με καφέ και διάφορες λιχουδίτσες τις οποίες φρόντισε να μας φορτώσει η δική μου Ελληνίδα μάνα,ξεκινήσαμε για την πρωτεύουσα!Παρόλο που "εξαφανίστηκα" την επόμενη μέρα της συναυλίας-και ουσιαστικά μόλις λίγες ώρες μετά το τέλος της-η μετάβαση Κέρκυρα-Αθήνα ήταν η πιο ομαλή στα χρονικά.
Έτσι είναι όταν ταξιδεύεις με παρέα.
Με την παρέα που πέρασες τον περισσότερο χρόνο τις τελευταίες μέρες-ή μάλλον νύχτες για να'μαι ακριβής-και συνέχισες να τον περνάς και στην Αθήνα σε γνωστά μέρη.
Εκεί όμως δεν πήγα ούτε να παραθερίσω ούτε να περάσω καλά.
Έχω και μια πρακτική άσκηση που πρέπει να εκπονήσω στα πλαίσια της γ...σχολής που είμαι κι έπρεπε να "τρέξω" εγώ τις καταστάσεις μιας και στο Ελλάντα δύσκολα να γίνει κάτι σωστά.Πέραν τούτου όμως είναι και η Θ.
Ένα από τα άτομα που μπορεί να υποστηρίξει τη λέξη "φίλος".
Η Θ. λοιπόν φεύγει Αγγλία...μεταπτυχιακό βλέπεις και το πότε θα την ξαναδώ είναι ένα θεματάκι κι έτσι αφού μπορούσα θέλησα να περάσω κάποιες στιγμές μαζί της...και με όλο της το σόι όπως εξελίχθηκαν τελικά τα πράγματα.

...και τώρα που γράφω αυτές τις ασυνάρτητες μάλλον γραμμές βρίσκομαι στο νότο.
Εκεί που δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσω.
Αλλά δεν πειράζει,1 μήνας είναι και θα ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου...μην τον είδατε τον Παναή.
Θα μου πεις βέβαια και τι κάνεις μέχρι να περάσει ο μήνας;
Και θα σου απαντήσω ό,τι έκανα τα τελευταία 3,5 χρόνια...ΥΠΟΜΟΝΗ και ΚΟΥΡΑΓΙΟ.
Α και που'σαι...πρέπει και να διαβάσω...και να ασχοληθώ και με την πτυχιακή μου...και να πακετάρω για τη μεγάλη φυγή...και να συνεχίσω να ψάχνω για πρακτική.
Πριν ξεκινήσουν όμως όλα αυτά πάω να ξεκουράσω το ταλαίπωρο κορμί μου...2 ώρες ύπνου εν μέσω ταξιδιού τι να κλ...χμ...τι να σου κάνουν;!;!;!