Φυγή

6,5 χρόνια φοιτητικής ζωής και 2 σπίτια κλεισμένα σε κούτες.
Πολλές αναμνήσεις σε κάδους απορριμάτων-όχι οι αναμνήσεις που έχω στο μυαλό και στο υποσυνείδητό μου (πως θα μπορούσαν άλλωστε να βρεθούν οι συγκεκριμένες στα σκουπίδια;) αλλά όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια που κρατούσα και φύλαγα ως κόρη οφθαλμού (γιατί είμαι και λίγο ρακοσυλλέκτης)...όλα αυτά τα μπιχλιμπίδια,τα περιτυλίγματα σοκολάτας γραμμένα με ευχές,τα φύλλα κάποιου ατυχούς τετραδίου που πήρα για τη σχολή και τελικά κατέληξε σημειωματάριο των βαθμολογιών μας σε διάφορα παιχνίδια...
Οι τοίχοι άδειοι,γυμνοί από πράγματα και πληγωμένοι από τα τόσα καρφάκια που τους έμπηξα ώστε να κάνω το σπίτι "δικό μου".
Τελευταίες ετοιμασίες πλέον!
Αυτό το κείμενο ενδέχεται να είναι ένα από τα τελευταία πράγματα που κάνω πριν διακοπεί η σύνδεσή μου και πακετάρω και τον υπολογιστή και τον στοιβάξω μαζί με όλα τα άλλα.
Αύριο φεύγω λοιπόν.
Τέλος η φοιτητική ζωή.
Τέλος η "καταραμένη νήσος"!
Κι όσο κι αν με φοβίζει αυτό το επόμενο βήμα ανυπομονώ...
...ανυπομονώ να κυνηγήσω και να κάνω αυτά που θέλω κι αγαπάω...
και θα είναι δύσκολα...το ξέρω...το περιμένω...αλλά θα είναι κάτι νέο
και στο χέρι μου είναι να το κάνω και κάτι μεγάλο!

Tribute

Μόλις 10 ημέρες πριν κι όμως ο καιρός μοιάζει πολύ περισσότερος...






...ευελπιστώ στη σύντομη επανάληψή του!!!


Καλό μας διάβασμα τώρα...

Ανταλλαγή προϊόντων

Απογευματάκι στον Πειραιά έξω απ'τον ηλεκτρικό,μετά από μια κουραστική μέρα,περιμένοντας καρτερικά το λεωφορείο έγινα αυτόπτης μάρτυρας ενός περιέργως αστείου συμβάντος.

Οκ το μεγαλοποιώ λίγο αλλά δεν το'χα ξαναδεί...ένας γύφτος λοιπόν ζητούσε ελεημοσύνη από έναν μαύρο!!!

Πιο λογικό δε θα ήταν να κάνανε μια ανταλλαγή προϊόντων;

10 πακέτα χαρτομάντηλα για 1 CD...

1 μήνας

Αρχές Σεπτέμβρη λοιπόν κι ως είθισται να επαναλαμβάνεται "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του"!
Μετά από ένα απίστευτο 10ήμερο να'μαι πάλι πίσω στη γνώριμη κατάσταση της προσπάθειας για μελέτη.
Δεν μπορώ να ξεκινήσω ακόμα την προσπάθεια όμως,όχι από τώρα.

Κέρκυρα λοιπόν το καλοκαίρι,όπως πάντα άλλωστε,με πολλές πρόβες και χαλαρές στιγμές.Μετά από τόσες πρόβες τελικά μάλλον ήταν μοιραίο η συναυλία αφιέρωμα στον Ν.Καββαδία να πήγαινε τέλεια-και μάλλον πιο καλά,όχι μόνο απ'όσο μπορούσα να φανταστώ,αλλά κι απ'όσο γνωρίζω...βλέπεις αυτά παθαίνεις όταν τη μια μέρα παίζεις και την άλλη έχεις φύγει πριν καλά καλά καταλάβεις τι έγινε!

Το επόμενο πρωί λοιπόν-και με μόλις 4 ώρες ύπνου-εξοπλισμένοι με καφέ και διάφορες λιχουδίτσες τις οποίες φρόντισε να μας φορτώσει η δική μου Ελληνίδα μάνα,ξεκινήσαμε για την πρωτεύουσα!Παρόλο που "εξαφανίστηκα" την επόμενη μέρα της συναυλίας-και ουσιαστικά μόλις λίγες ώρες μετά το τέλος της-η μετάβαση Κέρκυρα-Αθήνα ήταν η πιο ομαλή στα χρονικά.
Έτσι είναι όταν ταξιδεύεις με παρέα.
Με την παρέα που πέρασες τον περισσότερο χρόνο τις τελευταίες μέρες-ή μάλλον νύχτες για να'μαι ακριβής-και συνέχισες να τον περνάς και στην Αθήνα σε γνωστά μέρη.
Εκεί όμως δεν πήγα ούτε να παραθερίσω ούτε να περάσω καλά.
Έχω και μια πρακτική άσκηση που πρέπει να εκπονήσω στα πλαίσια της γ...σχολής που είμαι κι έπρεπε να "τρέξω" εγώ τις καταστάσεις μιας και στο Ελλάντα δύσκολα να γίνει κάτι σωστά.Πέραν τούτου όμως είναι και η Θ.
Ένα από τα άτομα που μπορεί να υποστηρίξει τη λέξη "φίλος".
Η Θ. λοιπόν φεύγει Αγγλία...μεταπτυχιακό βλέπεις και το πότε θα την ξαναδώ είναι ένα θεματάκι κι έτσι αφού μπορούσα θέλησα να περάσω κάποιες στιγμές μαζί της...και με όλο της το σόι όπως εξελίχθηκαν τελικά τα πράγματα.

...και τώρα που γράφω αυτές τις ασυνάρτητες μάλλον γραμμές βρίσκομαι στο νότο.
Εκεί που δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσω.
Αλλά δεν πειράζει,1 μήνας είναι και θα ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου...μην τον είδατε τον Παναή.
Θα μου πεις βέβαια και τι κάνεις μέχρι να περάσει ο μήνας;
Και θα σου απαντήσω ό,τι έκανα τα τελευταία 3,5 χρόνια...ΥΠΟΜΟΝΗ και ΚΟΥΡΑΓΙΟ.
Α και που'σαι...πρέπει και να διαβάσω...και να ασχοληθώ και με την πτυχιακή μου...και να πακετάρω για τη μεγάλη φυγή...και να συνεχίσω να ψάχνω για πρακτική.
Πριν ξεκινήσουν όμως όλα αυτά πάω να ξεκουράσω το ταλαίπωρο κορμί μου...2 ώρες ύπνου εν μέσω ταξιδιού τι να κλ...χμ...τι να σου κάνουν;!;!;!

Που'σαι Θανάση...

Θα πάρω σβάρνα μια βραδιά όλες τις συνοικίες
δε θέλω πολυτέλειες και πολυκατοικίες
Είχα έναν παλιόφιλο, τα ίχνη του έχω χάσει
σ’ ένα στέκι απόμερο, το στέκι του Θανάση

Που'σαι Θανάση, που'σαι Θανάση ήθελα να σ'αντάμωνα
Που'σαι Θανάση, που'σαι Θανάση
Ήθελα να σ'αντάμωνα, η γρουσουζιά να σπάσει

Εκεί θα βρω της νιότης μου τα φίνα τα ωραία
τον Μάνθο,τον Θεμιστοκλή και την παλιά παρέα
Δίπλα θα καθίσουμε σαν πρώτα στο τραπέζι
και μαζί θ'ακούσουμε γλυκιά πενιά να παίζει

Που'σαι Θανάση...

Ο στιχουργός Χαράλαμπος Βασιλειάδης ήταν γνωστός και με το ψευδώνυμο «Τσάντας» λόγω μιας τσάντας γεμάτης με στίχους που κουβαλούσε συνέχεια μαζί του. Στενός φίλος και συνεργάτης του Ζαμπέτα, του είχε γράψει πολλά τραγούδια, μεταξύ των οποίων και αρκετές πολύ γνωστές επιτυχίες (Ο Αράπης, Ο πιο καλός ο μαθητής κ.α.).

Το 1971 ήταν άρρωστος ενώ ο Ζαμπέτας ήταν στην Αμερική. Ένα βράδυ η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Πήρε χαρτί και έγραψε τους στίχους του τραγουδιού «Που ‘σαι Θανάση». Το έδωσε στη γυναίκα του και της ζήτησε να το δώσει με τη σειρά της στον Ζαμπέτα όταν εκείνος επέστρεφε από την Αμερική. Την επόμενη μέρα ο Βασιλειάδης πέθανε. Ο Ζαμπέτας γύρισε μετά από μερικούς μήνες, πήρε τους στίχους και έφτιαξε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1972.
 
Πηγή www.flytoistros.com

Θερινό σινεμά...

Αξιώθηκα για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια ζωής να δηλώσω παρών σε έναν θερινό κινηματογράφο.
Πως τα κατάφερα ενώ μου αρέσει τόσο ο "θεσμός" του σινεμά να μην έχω πάει ποτέ σε ένα θερινό δεν ξέρω.Μάλλον δε θα είχα την κατάλληλη συντροφιά.
Το θέμα πάντως είναι πως ήταν πολύ ωραία...
...κι η ταινία πολύ ωραία (Ghost writer)-που όπως μου είπε μια ψυχή δίνει ένα συν παραπάνω-και το μέρος ωραίο.Ήρεμο,ήσυχο σε πλήρη αντίθεση με το τι γίνεται αυτές τις ημέρες εν όψει δεκαπενταύγουστου!Λες και είχες μεταφερθεί σε άλλο χρόνο,σε άλλη εποχή...


Καλά ήταν για απόψε,αν και η επίδραση κρατάει λίγο ακόμα!
Θα ξαναπάω...θα πάμε,συμφώνησες :]

Ιδέα μου;

Πολύ ωραίο κομμάτι αλλά μήπως θυμίζει κάτι;
Μήπως φταίνε οι "φωνές";