Ιδέα μου;

Πολύ ωραίο κομμάτι αλλά μήπως θυμίζει κάτι;
Μήπως φταίνε οι "φωνές";

Ρίσκο

Πλησιάζει το τέλος κι όπως πολύ σοφά λέγεται "Κάθε τέλος μια αρχή"!
Επίσης λέγεται "Κάθε αρχή και δύσκολη"!
(Ε λοιπόν αυτόν τον καιρό συνειδητοποιώ ότι-τουλάχιστον αυτά-τα γνωμικά δεν έχουν "βγει" στην τύχη)
Η αρχή είναι δεδομένη και ως είθισται υπάρχουν εναλλακτικά σημεία εκκίνησης,τουτέστιν μερικές επιλογές για το από που θα πραγματοποιηθεί η αρχή,και όπως-σχεδόν-πάντα υπάρχει η επιλογή που εμπεριέχει ρίσκο και η επιλογή που μόνο ροδοπέταλα δε σου έχουν απλώσει στο δρόμο.
Η ερώτησις λοιπόν είναι μία...to ρισκάρεις or not to ρισκάρεις;
Όσο θελκτικός κι αν είναι ο στρωμένος με σιγουριά δρόμος,η επιτυχία μέσω του δρόμου του ρίσκου-αν και εφόσον έρθει αυτή-θα είναι πιο γλυκιά κι από μέλι που μόλις συνέλεξες από την κυψέλη!
Αν πάλι (η επιτυχία) πάρει μια λάθος στροφή και χαθεί στο δρόμο τουλάχιστον κανείς δε θα μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησες...και πρώτος από όλους εσύ!

Walt Disney

Είτε είναι αλήθεια είτε όχι,πολλές συμπτώσεις μαζεύτηκαν...



Υπάρχει άραγε κάτι που να μην έχει μαγαριστεί;
...κι επειδή πολλά κρύβονται-περίεργο-πίσω από τη λέξη "μαγαρίζω" (http://ermionh.blogspot.com/2008/05/blog-post_6922.html)ας το παραφράσω ελαφρώς...
Υπάρχει λοιπόν κάτι αμόλυντο;

Ημερολόγιο

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλη
ν' αφήσεις μια ανάσα στη ζωή μου

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει καπνό και πυρετό
Στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
Φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί σαν αλμυρό
Τραγούδι που σου φέρνει ερωτευμένο το νερό
Και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου εγώ για να βρεθώ
Απόψε τυλιγμένος στου κορμιού σου το βυθό

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται στην αγχόνη τ' ουρανού
Κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου
Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου τα λόγια μου πετάει
Πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ σαν αλμυρό
Νερό στους ώμους και στον ακριβό σου το λαιμό
Κι ας το ξέρω πως του λόγου του στην ανεμόσκαλα εκεί
Με περιμένει για να μου λιμάρει το σκοινί

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν τα φώτα κάποιας γης
Τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου
που λεν είν' οι κορφές του παραδείσου

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια δεν υπάρχει αυτή η στεριά
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε
γι' αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου

Και μπροστά απ' τους κολασμένους περνάω εγώ σα μια σκιά
Που σεργιανάει στον Άδη τη δικιά σου μυρωδιά
Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας αγάπη μου μικρή
Να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί ...



"...ερωτεύτηκε πολύ μια γυναίκα η οποία ήταν αρκετά χρόνια πιο μικρή του. Την παρακαλούσε να βγουν μαζί μια νύχτα σε εστιατόριο, μα αυτή δεν ήθελε. Μετά από αρκετό καιρό, αυτή δέχτηκε επιτέλους. Πήγε στο εστιατόριο και την περίμενε. Η κοπέλα σαν πήγαινε με το αυτοκίνητο να τον συναντήσει, έπαθε ένα δυστύχημα και πέθανε..."
Πηγή musicheaven.gr

Κύριε...

Δεύτερη μέρα που έχεις επιστρέψει στα πάτρια εδάφη,απογευματινό καφεδάκι με φίλους συγκροτηματίες με παράλληλη θέαση ποδοσφαιρικού αγώνα (περίοδος μουντιάλ,τι να κάνωμεν;)!
Τελειώνει ο αγώνας κι εν ριπή οφθαλμού έχουμε αποφασίσει να πάμε για μπάσκετ,τέσσερα άτομα ήμαστε...ό,τι πρέπει για ένα μονό!
-Δε θα αναφερθώ στην παντελή άγνοια κινδύνου που επιδείξαμε ενώ πλησιάζει επερχόμενο λάιβ (όπως λέμε ελληνιστί) γιατί είμαι σίγουρος ότι θα το ξανακάνουμε!-
Έχουμε λοιπόν μεταφερθεί στο γηπεδάκι κι έχουμε ξεκινήσει τον αγώνα.
Δίπλα μας ακριβώς κάτι πιτσιρίκια παίζουν ποδόσφαιρο και αναπόφευκτα κάποια στιγμή τους φεύγει η μπάλα κι έρχεται προς εμάς,και πιο συγκεκριμένα προς το μέρος μου,και τότε είναι που ακούω το μνημιώδες...
"Κύριε,μας φέρνετε τη μπάλα;"
Στην άκρη των χειλιών το'χα να του πω "Όχι ρε,να πας να τη φέρεις μόνος σου...είμαι πολύ μεγάλος για να κυνηγάω αδέσποτες μπάλες"
Άκου εκεί κύριε...
Μα κύριε;;;
Μοιάζω εγώ για κύριος;;; :|
Έκανα αμάν να συνηθίσω-και δεν το'χω συνηθίσει ακόμα-να μου αναφέρονται στον πληθυντικό...ε μην ξεκινήσουμε και τα "Κύριε..."

Ε.Σ

"ΚΡΑΥΓΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 543 Τ.Ε. ΣΤΗΝ ΚΩ…ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ…

Από το 543 Τ.Ε., στην Κω, απευθύνουμε κραυγή απόγνωσης σε όλη την κοινωνία, πριν καταρρεύσουμε οριστικά από τη σωματική και ψυχολογική κούραση. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι αρκετοί από μας, στο άκουσμα της μετάθεσης όταν ήμαστε στα κέντρα, χαμογελάσαμε – με την προσδοκία ότι θα ήταν καλά…

Είχαμε αποφύγει τον κακόφημο Έβρο, τα «μαύρα» νησιά του Β.Α. Αιγαίου. Νησί, καλοκαιρινή περίοδος – όλες οι πιθανότητες ήταν με το μέρος μας. Πόσο άσχημα θα μπορούσε να είναι;
Όμως, από τις πρώτες μέρες στη μονάδα, αυτό που ζήσαμε ήταν μαύρη απογοήτευση. Όσοι έκαναν όνειρα για τουρισμό στις παραλίες του νησιού, γρήγορα διαψεύστηκαν οικτρά. Έξοδος δινόταν μια φορά τη βδομάδα, κι αν. Αρκετοί, βέβαια, έβαλαν μπροστά ό,τι βύσμα είχαν διαθέσιμο για να γλιτώσουν, με αποτέλεσμα το τάγμα αυτή τη στιγμή να έχει 50 αποσπασμένους στην ταξιαρχία (η οποία έχει πολύ λιγότερες ανάγκες).
Πως γίνεται, ένα τάγμα, που έχει τόσο μεγάλες ανάγκες σε υπηρεσίες (έτσι μας λένε για τις υπηρεσίες: είναι τόσες πολλές γιατί είναι αναγκαίο), να έχει σχεδόν τη μισή του δύναμη σε αποσπάσεις, που – κατά γενική ομολογία, οι περισσότερες – δε χρειάζονται; Το ερώτημα φυσικά είναι ρητορικό.

Γι’ αυτό και είμαστε βαθιά εξοργισμένοι με μια αντίληψη ατομικής στάσης, που από τη μια βάζει τους υπόλοιπους φαντάρους σε μια πολύ δυσμενή θέση «τρεξίματος» από αγγαρεία σε αγγαρεία και από υπηρεσία σε υπηρεσία, από την άλλη υποχρεώνει τους (υποτίθεται) «τυχερούς» σε ένα ταπεινωτικό και φαύλο κύκλο γλυψίματος και υποταγής, για κάποιες εξόδους παραπάνω. Δεν αξίζει σε κανένα νέο η ξεφτίλα αυτή, που μας διχάζει, όταν, την ίδια στιγμή, είμαστε όλοι (συνολικά) οι ριγμένοι της υπόθεσης.
Είμαστε εξοργισμένοι, πολύ περισσότερο, με την ιεραρχία, η οποία ενθαρρύνει, αναπαράγει και τελικά είναι υπεύθυνη για όλη αυτή την άθλια κατάσταση. Οι ευθύνες βαρύνουν σημαντικά και τη διοικηση του τάγματος (το διοικητή συνταγματάρχη Μαυρίδη και τον υποδιοικητή ταγματάρχη Φαρμάκη), που υποτίθεταί ότι «κάνει ό,τι μπορεί». Για την ανάγκη υποταγής στις εντολές των «από πάνω» όμως, και την καριέρα τους, ας αφήσουν και τους φαντάρους «από κάτω» να λιώσουν (έτσι κι αλλιώς αναλώσιμοι θεωρούμαστε).

Μπορεί να δηλώνουν πως κάνουν «ό,τι μπορούν», όμως η βασική αρχή κι αιτία του προβλήματος (που λέει: 50 φαντάροι σε απόσπαση – 50 σε φυλάκια – 20 με 30 στο τάγμα να τρέχουν σαν τρελοί για όλες τις υπόλοιπες δουλειές, ασκήσεις, αγγαρείες) είναι απαραβίαστη. Και το κόστος το επωμιζόμαστε εμείς.
Δεν υπάρχει τρόπος να βγουν οι υπηρεσίες στο τάγμα, όταν αυτές είναι διπλάσιες από τους εναπομείναντες. Για να είμαστε ακριβείς, υπάρχει τρόπος. Είναι αυτός που προϋποθέτει τη φυσική, ψυχολογική και ηθική μας εξόντωση. Έξοδοι δεν υπάρχουν πια, άδειες και υπηρεσιακά σημειώματα (για 2-3 ώρες, μια στο τόσο, μπας και δούμε λίγο τον έξω κόσμο και προλάβουμε να αγοράσουμε τα αναγκαία για την επιβίωσή μας στο τάγμα), ειδικές άδειες (που τις χρειαζόμαστε για μια σειρά από επείγουσες υποχρεώσεις – πολίτες με στολή είμαστε) δε δίνονται για κανένα λόγο.

Ακόμη κι όταν επιστρέφεις από φυλάκιο, δε δικαιούσαι καν έξοδο, απλά πας στην επόμενη υπηρεσία μες στο τάγμα! Το βασικό όμως πρόβλημα (που απογειώνει τις συνθήκες κόλασης, που ζούμε) είναι οι διπλές και τριπλές υπηρεσίες. Σε ένα 24ωρο, μπορεί ένας φαντάρος να είναι σκοπός, δεκανέας αλλαγής κάπου ενδιάμεσα και σκοπός ξανά.
Η κατάσταση πλέον δεν είναι βιώσιμη κι αυτός είναι ο λόγος που καταφεύγουμε στη δημοσιότητα. Δεν κλαψουρίζουμε απλώς για το χαμένο μας χρόνο (αν και – αναρωτηθείτε – είναι λιγότερο σημαντικό). Αγωνιζόμαστε, ουσιαστικά, για την ίδια μας την επιβίωση.
Για ό,τι συμβεί, ο καθένας – από δω και πέρα – οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του. Είναι χαρακτηριστικό για τις βάρβαρες συνθήκες της μονάδας, ότι έχουν φέρει σε τραγική θέση ακόμα και τους ΕΠΟΠ. Οι ΕΠΟΠ, αναγκάζονται να κάνουν ακόμα και 8-9 υπηρεσίες το μήνα. Βέβαια, ο διοικητής και ο υποδιοικητής ψάχνουν να βρουν άλλοθι. Και για τα πάντα φταίνε οι ΕΠΟΠ (που είναι «άχρηστοι» κλπ), σε μια επιχείρηση δημιουργίας εμφυλιοπολεμικού κλίματος ανάμεσα σε αυτούς που βιώνουν όλη την αγριότητα των δογμάτων του ελληνικού στρατού σε ένα μόνο στρατόπεδο, τους φαντάρους και τους ΕΠΟΠ. Αυή η λογική δε θα περάσει.

Είναι φανερό ότι χρειάζονται πολύ βαθύτερες αλλαγές για να διορθωθούν τα πράγματα. Ας μας πουν, από την ιεραρχία και το υπουργείο, αυτές είναι οι «αξιοπρεπείς συνθήκες με σεβασμό προς τον άνθρωπο», που μας υποσχόταν ο κ. Βενιζέλος, μέσα στα στρατόπεδα;

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗ
ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΚΑΙ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΟΥΝ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟ ΑΞΙΟΜΑΧΟ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΜΑΣ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΤΡΕΞΙΜΟ

Φαντάροι από το 543 ΤΕ, στην Κω

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΤΗΛ. 6932 955 437

http://diktiospartakos.blogspot.com"

...και τελικά η μετανάστευση μοιάζει μονόδρομος!!!

Γκρίζα περιοχή

Έχω συνειδητοποιήσει εδώ και χρόνια πως θα υπάρχουν περίοδοι που θα γράφω ακατάπαυστα και περίοδοι που κάθε συμβολισμός θα με αφήνει ασυγκίνητο-για να μην πω παγερά αδιάφορο-και θα τον αφήνω να φεύγει έτσι όπως ήρθε...ήσυχα και απλά!
Αυτά σε γενικές γραμμές διότι υπάρχουν και περίοδοι που τα πράγματα μπερδεύονται λίγο περισσότερο και δεν είναι απλώς άσπρο ή μαύρο,είναι οι περίοδοι που εισέρχομαι στη γκρίζα περιοχή!
Κάπως έτσι είναι και τον τελευταίο καιρό...

Είναι μήνες τώρα που ασχολούμαι εξ'ολοκλήρου με φυσική-είναι αναγκαστικό για να τελειώσω τη σχολή,τι να κάνω;-και δη με φυσική ακουστική,η οποία θέλει να θεωρεί εαυτόν εφαρμοσμένη-ηχομονώσεις,ηχοαπορροφήσεις,στάσιμα κύματα στο χώρο,ακουστικά πεδία και πάει λέγοντας-και φυσικά σε μια τέτοια επιστήμη πρέπει στο τέλος,οπωσδήποτε,να καταλήξεις σε ένα κάποιο αποτέλεσμα.

Έχω μπει πλέον σε αυτή τη διαδικασία,να καταλήγω σε κάποιο αποτέλεσμα-συμπέρασμα,και ομολογώ ότι αυτό ήταν από τα εύκολα που είχα να κάνω...ενίοτε είχα έναν εαυτό που τον χαρακτήριζε η κοινή λογική,απλώς τώρα έπρεπε να τον βγάλω πιο πολύ στην επιφάνεια!

...και κάπου εδώ είναι που μπερδεύομαι και δεν ξέρω τι γίνεται.

Πως είναι δυνατόν να έχω μπει σε αυτόν το δρόμο του "αποτελέσματος-συμπεράσματος" αλλά να δυσκολεύομαι να ολοκληρώσω τον όποιο άλλο συλλογισμό μου,όταν μάλιστα το να γράφω και να συνθέτω-όπως κι αν μπορεί να χαρακτηριστούν-είναι από τις βασικότερες άμυνές μου μπροστά σε αυτά που με κουράζουν και με πληγώνουν και με νευριάζουν και...;

Μάλλον έχω ανάγκη τίποτα να μη σκέφτομαι...
...και ν'αφεθώ...