Δυο άγγελοι κουβαλάνε τις τύψεις και τις ενοχές μου
Ένα βάρος -όχι δικό τους- που τους έχει κόψει τα φτερά!
Κι όμως,ακόμα το περιφέρουν από τόπο σε τόπο
Αδιαμαρτύρητα,μόνο και μόνο για να έχω εγώ μια καλύτερη ζωή
Κι εγώ άπρακτος...εκεί
σε απόσταση ασφαλείας να τους κοιτώ
Να τους κοιτώ να θυσιάζουν τα φτερά τους
Για εμένα...
Για να είμαι εγώ καλά
Μα εγώ συνεχίσω να τους κοιτώ άπρακτος
Γεμάτος ως πάνω με απάθεια
Δεν ξέρω...
ίσως όμως αυτό να είναι η μεγαλοψυχία του ανθρώπινου γένους
Για την οποία έχω ακούσει τόσους πολλούς να μιλάνε,μα όταν τους ρωτούσα για να μάθω κι εγώ τι είναι αυτό που κυριαρχεί στις καθημερινές τους συζητήσεις
Κανείς δεν ήξερε να μου απαντήσει...
κανείς!!!
2 σχόλια:
εχεις blog φιλτατε unic κ δεν το εχω παρει χαμπαρι τοσο καιρο;;;
θα σε παρακολουθω τουδε κ στο εξης.. ;)
οϊμέ αλί και τρισαλί κακό που σε βρήκε! :]
να ξέρεις,δεν αναλαμβάνω την ευθύνη για ό,τι επακολουθήσει :d
Δημοσίευση σχολίου