Ανάσα

Μια ανάσα βαθειά για να μην τρελαθώ...
Ταξίδι αστραπή στην ιδιαίτερη πατρίδα.
Σήμερα είχε πολλές καύλες ο Δίας.
Πρέπει να είχε πολλές γιατί δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς!
Δεν μπορώ να πω πάντως,προσωπικώς είμαι μια χαρά.
Σωματικώς τουλάχιστον!
Ένα μικρό δυσάρεστο διάλειμμα και μετά πάλι πίσω στην καθημερινότητά μας.
Δουλειά και πάλι δουλειά.
Όσο αντέξεις και ακόμα παραπέρα.
Ευτυχώς τα όνειρα υπάρχουν ακόμα κι η όρεξη επίσης.
Η ζωή συνεχίζεται,είναι αλήθεια.
Ό,τι κι αν γίνει πρέπει να συνεχίσεις να προσπαθείς αλλιώς σταμάτα να καταναλώνεις οξυγόνο.


Υ.Γ
Εσύ που το διαβάζεις δεν έχεις καταλάβει το χριστούλη σου,το ξέρω.


Υ.Γ2
Το Υ.Γ δε σ'έκανε να νοιώσεις καλύτερα αλλά αυτή τη στιγμή-και συγγνώμη που στο λέω έτσι ξεδιάντροπα-δε με πολυενδιαφέρει!





"...για ποια πέλαγα ουράνια..."


                                                                                                                                            καλό ταξίδι

Εποχή

Αύριο θα σημάνει το τέλος μιας έποχης...και ήδη έχουν ξεκινήσει τα σημάδια της αλλαγής!
Αύριο κλείνω αισίως ένα χρόνο στην πρωτεύουσα.
Ένα χρόνο ακριβώς!
Κι αυτή η επέτειος με βρίσκει στην ίδια αφετηρία.
Τρομερή εξέλιξη...
Σε τακτά χρονικά διαστήματα πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθώ να σκεφτώ τι έκανα ένα χρόνο τώρα ή μάλλον από όλα αυτά που έκανα,τελικά τι κατάφερα;
Η απάντηση που έχω να μου δώσω δεν είναι και πολύ ενθαρρυντική αλλά από την άλλη ίσως είναι και λίγο νωρίς ακόμα να κάνω τον οποιοδήποτε απολογισμό!
Όπως και να'χει πάντως αυτό που δεν μπορώ να αποποιηθώ με τίποτα είναι οι εμπειρίες που αποκόμισα.Έκανα πράγματα που υπολόγιζα ότι θα καταφέρω (αν τελικά τα κατάφερνα) μετά από χρόνια.Μόνο και μόνο γι'αυτό είμαι ευγνώμων.
Στη μηδενική μου βάση λοιπόν,με μια ανάσα βαθιά για να μην τρελαθώ και...κολυμπάμε!

Καιρός

Έχουν περάσει (πάρα) πολλές μέρες από τότε που έγραψα για τελευταία φορά (αυτή η πρόταση-δυστυχώς-έχει διττή σημασία αλλά ας μείνουμε στα γραπτά του blog).

Αλλάζει ο καιρός,αλλάζουν οι ανάγκες,οι συνθήκες,αναπόφευκτα και τα θέλω και νομίζω αλλάζω κι εγώ.

Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό.

Το κακό είναι ότι δεν μπορώ να το διευκρινήσω...νοιώθω απλώς ότι αλλάζω!

Έχουν συμβεί πολλά όλον αυτόν τον καιρό-κλασικά εικονογραφημένα πια!-αλλά δε θα σταθώ σε τίποτα.

Δε με "παίρνει" να σταθώ σε κάτι...δεν μπορώ να σταθώ σε κάτι συγκεκριμένο,όλα τρέχουν με ιλιγγιώδης ρυθμούς και πρέπει να προλάβω...οφείλω να προλάβω...και θα προλάβω...σε πείσμα των καιρών και των εξωγενών παραγόντων!

Καλό χειμώνα να'χουμε ;)

Ταξίδι

Πέρασαν οι μέρες κι ήρθε ο καιρός να αποσυρθώ κι εγώ σιγά σιγά στην ιδιαίτερη πατρίδα μου.
Όχι για διακοπές ακριβώς.
Πρέπει να τελειώσω την πτυχιακή μου-πάνω από 1 χρόνο την κουβαλάω στην πλάτη μου καιρός λοιπόν να φεύγει κι αυτό το βάρος-ίσως κάνουμε και καμία εμφάνιση συγκροτηματιακώς πράγμα που σημαίνει ότι θα έχουμε πρόβες και μάλιστα εντατικές αλλά μακρυά από τα άγχη της Αθήνας όλο και κάπως θα διακοπάρουμε...επιβάλλεται!
Δύσκολος μήνας ο Σεπτέμβρης γι'ακόμα μία χρονιά!
Εύρεση δουλειάς(ηχολήπτης παύλα μουσικός δεν ήθελες να γίνεις;Λούσου τα τώρα παπάρα εαυτέ μου!),νέας κατοικίας-η μετακόμιση τήνει να γίνει θεσμός-και άλλα πολλά πραγματάκια που τον καθιστούν δύσκολο κι αγχωτικό τέλος πάντων.

Καλό μου ταξίδι λοιπόν κι από Σεπτέμβρη...κουράγιο!!!

Φιλοσοφικά

Όταν ένας άνθρωπος σε φέρνει προ των επιλογών σου κι ενώ ακόμα πιστεύεις ότι πορεύθηκες καλά όλα αυτά τα χρόνια στη ζωή αρχίζεις να σκέφτεσαι κάποια πράγματα κάπως αλλιώς-λάθος κατά τη μέχρι πρότεινος γνώμη σου-αλλά συνεχίζεις να τα σκέφτεσαι και να αφήνεις ένα παραθυράκι για το μέλλον ότι ίσως να αλλάξεις τον κόσμο σου τι γίνεται;

Τον απωθείς αυτόν τον άνθρωπο από τη ζωή σου ή ελέω περιέργειας τον αφήνεις στη θέση του και ρισκάρεις ένα μέρος του "είναι" σου;

Μαζί της

Εχτές θα μπορούσε να ήταν μια ακόμη ζεστή,κοινότυπη βραδιά του Ιούλη...θα μπορούσε αλλά δεν ήταν!
Η εμφάνιση της Νατάσσας της καρδιάς μας (όπως τη χαρακτήρισε-άκρως πετυχημένα-μία γνωστή) δεν την άφησε να είναι.
Της έδωσε άλλη υφή,άλλη όψη,άλλον αέρα,την έκανε σχεδόν μαγική!
Για όποιον δεν κατάλαβε αναφέρομαι στη Νατάσσα Μποφίλιου.
Αυτή η γυναίκα είναι απίστευτη.
Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλον καλλιτέχνη που να με έχει φέρει στα πρόθυρα να δακρύσω τόσες φορές και να με κάνει να ανατριχιάζω συνέχεια.
Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει αλλά στο μεταδίδει το ρημάδι το συναίσθημα.
Το νοιώθεις.
Το ζεις μέσα από αυτήν και πονάς μαζί της...

Να είναι πάντα καλά,αυτή και οι συνεργάτες της με πρώτους και καλύτερους τους κυρίους Θέμη Καραμουρατίδη και Γεράσιμο Ευαγγελάτο.
Αγαπημένο μου Μ. θα σε υπερευχαριστώ για πάντα που μου τη σύστησες!

Υ.Γ
Φυσικά δεν μπορούν να είναι όλα καλά και άγια,έτσι κι εχτές υπήρχε και μια παραφωνία...κυριολεκτικά!
Αυτόν τον κακομοίρη τον πνευστό γιατί τον παίρνουν μαζί τους;
Χάθηκαν οι μουσικοί;

Πρέπει να είναι ο μοναδικός που μπορεί να κάνει το σαξόφωνο να ακούγεται σαν ελέφαντας σε οργασμό!
Για να πω την αλήθεια μου όμως βελτιώθηκε κάπως από την τελευταία φορά,τουλάχιστον δε φάλτσαρε ΚΑΙ με τη melodica (μέχρι να τον ακούσω να παίζει το θεωρούσα αδύνατον)!

Τελετή (Νο2)

Δεν είχα πάει ποτέ στο Καλλιμάρμαρο και σε διάστημα 10 ημερών πήγα 2 φορές!

Έστω και τελευταία στιγμή δήλωσα και πάλι παρών.

Πάει κι η λήξη λοιπόν και πάει και το κεφάλαιο Special Olympics γενικώς.

Ό,τι ζήσαμε...ζήσαμε,κι ό,τι κάναμε...κάναμε!

Τεράστια εμπειρία κι ελπίζω να ξαναζήσω κάτι ανάλογο λίαν συντόμως (μου άνοιξε λίγο η όρεξη :] ).

Καλά να'μαστε όμως κι όσα είναι να'ρθουνε θα'ρθουν που λέει και το άσμα.