Πεπρωμένο

"Some lives are linked across time...

...They are connected by an ancient calling that echoes through the ages"

One day...

Born to die

Όχι,δε θα μιλήσω για το τραγούδι της δεσποινίδος Lana!

Εξάλλου δεν έχω προσέξει τι λένε οι στίχοι (τις 2-3 φορές που το έχω ακούσει).

Αφορμή για τούτες εδώ τις γραμμές είναι ο τίτλος του εν λόγω κομματιού!

Αυτές οι 3 λεξούλες τοποθετημένες στη συγκεκριμένη σειρά και με όλη την ευχέρεια που σου δίνει η αγγλοσαξωνική διάλεκτος για διάφορες (γραμματικές) ερμηνείες.

(Το παραθέτω πάντως για μουσική επένδυση)

Δεν είναι πολύ περίεργο το ότι η στιγμή της γέννησης ενός ανθρώπου συμπίπτει με τη στιγμή που αρχίζει να πεθαίνει;

...πως καταλαβαίνεις ότι τα ξεπέρασες;

Φόβος

Αίσθημα,αίσθηση...

...ή μήπως συναίσθημα;

1η

Πρωτοχρονιά.
Άλλη μια.
Τίποτα το σπουδαίο αλλά και πολύ ωραία,έστω και μακρυά από την οικογένειά μου.
Οι ευχές όπως πάντα πολλές και...ίδιες.
Τι άλλο να πεις;
Τι άλλο να ευχηθείς;
Αλλά όπως λέω πάντα,πες τα και ποτέ δεν ξέρεις...μπορεί και κάτι να πιάσει!
Εγώ πάντως μόνο υγεία θα ευχηθώ και θα ζητήσω κι όλα τα άλλα θα έρθουν.

Ευτυχισμένο 2012,καλή χρονιά,καλά μυαλά και καλά κρασιά...

Χριστουγεννιάτικο

Δε θα'ρθει που δε θα'ρθει,ας έχουμε τουλάχιστον μια δικαιολογία!

Ουγκ

Δεν πάει καλά ο κόσμος.
Πραγματικά δεν πάει καθόλου καλά!

Καταφτάνει το καταραμένο-υπάρχει λόγος που το βρίζω αλλά θα μείνει μεταξύ μας-τρόλεϊ.
Σταματάει και όντας ον υψίστης ευγένειας (ναι,σ'εμένα αναφέρομαι) κάνω στην άκρη να κατεβούν οι επιβάτες ώστε να μπορέσω να μπω κι εγώ με τη σειρά μου.
Όμως,εντελώς στα ξαφνικά,σκάει μύτη μια τύπισσα-γύρω στα 50 της πρέπει να'ταν-φορτωμένη(με τσάντες και σακούλες για να εξηγούμεθα)και χωρίς να υπολογίζει τίποτα κάνει ντου και μπαίνει.Κόντεψε να γκρεμοτσακίσει από τις σκάλες έναν κακομοίρη που είχε την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο της,να ρίξει τον καφέ ενός άλλου επιβάτη που βρισκόταν λίγο πιο πίσω και δε γύρισε καν να δει αν έγινε τίποτα.Όχι να γυρίσει να πει συγγνώμη,ούτε καν...να γυρίσει απλώς να δει τι προξένησε,έτσι από περιέργεια βρε αδερφέ!

Στο πάρκινγκ ενός σούπερ μάρκετ(εγώ απλώς το διέσχιζα) βλέπω ένα τζιπ (ξέρεις,απ'αυτά που μοιάζουν με άρματα...άρματα μάχης,όχι καρναβαλίστικα) να κάνει μπρος-πίσω-δεξιά-αριστερά και γενικώς να το παλεύει στις μανούβρες προσπαθόντας να βγει από εκεί που είχε παρκάρει.
Καθώς περπατάω λοιπόν και φτάνω σε σημείο που η οπτική γωνία βοηθάει να δω τι γίνεται πίσω απ'το τζιπ βλέπω ένα αμαξάκι (φίατ πούντο φάση) να του'χει κολλήσει και η οδηγός να μιλάει στο κινητό.Τον βλέπεις τον άνθρωπο,πεδεύεται να ξεπαρκάρει...ΚΑΝΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ!!!

Στην έξοδο από σταθμό ΜΕΤΡΟ,πάω να δώσω το εισιτήριό μου σε μια κυρία.
Ούτε ματιά δε μου'ριξε.Για το αν άνοιξε το στόμα της να πει τις ομολογουμένως δύσκολες λέξεις "Όχι,ευχαριστώ" ούτε λόγος!

Και πόσα άλλα τέτοια συμβάντα που απλώς τώρα δεν τα θυμάμαι.
Μετά από όλα αυτά άντε να πιστέψεις ότι δεν προερχόμαστε από πιθήκους...ουγκ!