Χριστουγεννιάτικο

Δε θα'ρθει που δε θα'ρθει,ας έχουμε τουλάχιστον μια δικαιολογία!

Ουγκ

Δεν πάει καλά ο κόσμος.
Πραγματικά δεν πάει καθόλου καλά!

Καταφτάνει το καταραμένο-υπάρχει λόγος που το βρίζω αλλά θα μείνει μεταξύ μας-τρόλεϊ.
Σταματάει και όντας ον υψίστης ευγένειας (ναι,σ'εμένα αναφέρομαι) κάνω στην άκρη να κατεβούν οι επιβάτες ώστε να μπορέσω να μπω κι εγώ με τη σειρά μου.
Όμως,εντελώς στα ξαφνικά,σκάει μύτη μια τύπισσα-γύρω στα 50 της πρέπει να'ταν-φορτωμένη(με τσάντες και σακούλες για να εξηγούμεθα)και χωρίς να υπολογίζει τίποτα κάνει ντου και μπαίνει.Κόντεψε να γκρεμοτσακίσει από τις σκάλες έναν κακομοίρη που είχε την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο της,να ρίξει τον καφέ ενός άλλου επιβάτη που βρισκόταν λίγο πιο πίσω και δε γύρισε καν να δει αν έγινε τίποτα.Όχι να γυρίσει να πει συγγνώμη,ούτε καν...να γυρίσει απλώς να δει τι προξένησε,έτσι από περιέργεια βρε αδερφέ!

Στο πάρκινγκ ενός σούπερ μάρκετ(εγώ απλώς το διέσχιζα) βλέπω ένα τζιπ (ξέρεις,απ'αυτά που μοιάζουν με άρματα...άρματα μάχης,όχι καρναβαλίστικα) να κάνει μπρος-πίσω-δεξιά-αριστερά και γενικώς να το παλεύει στις μανούβρες προσπαθόντας να βγει από εκεί που είχε παρκάρει.
Καθώς περπατάω λοιπόν και φτάνω σε σημείο που η οπτική γωνία βοηθάει να δω τι γίνεται πίσω απ'το τζιπ βλέπω ένα αμαξάκι (φίατ πούντο φάση) να του'χει κολλήσει και η οδηγός να μιλάει στο κινητό.Τον βλέπεις τον άνθρωπο,πεδεύεται να ξεπαρκάρει...ΚΑΝΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ!!!

Στην έξοδο από σταθμό ΜΕΤΡΟ,πάω να δώσω το εισιτήριό μου σε μια κυρία.
Ούτε ματιά δε μου'ριξε.Για το αν άνοιξε το στόμα της να πει τις ομολογουμένως δύσκολες λέξεις "Όχι,ευχαριστώ" ούτε λόγος!

Και πόσα άλλα τέτοια συμβάντα που απλώς τώρα δεν τα θυμάμαι.
Μετά από όλα αυτά άντε να πιστέψεις ότι δεν προερχόμαστε από πιθήκους...ουγκ!

Ανάσα

Μια ανάσα βαθειά για να μην τρελαθώ...
Ταξίδι αστραπή στην ιδιαίτερη πατρίδα.
Σήμερα είχε πολλές καύλες ο Δίας.
Πρέπει να είχε πολλές γιατί δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς!
Δεν μπορώ να πω πάντως,προσωπικώς είμαι μια χαρά.
Σωματικώς τουλάχιστον!
Ένα μικρό δυσάρεστο διάλειμμα και μετά πάλι πίσω στην καθημερινότητά μας.
Δουλειά και πάλι δουλειά.
Όσο αντέξεις και ακόμα παραπέρα.
Ευτυχώς τα όνειρα υπάρχουν ακόμα κι η όρεξη επίσης.
Η ζωή συνεχίζεται,είναι αλήθεια.
Ό,τι κι αν γίνει πρέπει να συνεχίσεις να προσπαθείς αλλιώς σταμάτα να καταναλώνεις οξυγόνο.


Υ.Γ
Εσύ που το διαβάζεις δεν έχεις καταλάβει το χριστούλη σου,το ξέρω.


Υ.Γ2
Το Υ.Γ δε σ'έκανε να νοιώσεις καλύτερα αλλά αυτή τη στιγμή-και συγγνώμη που στο λέω έτσι ξεδιάντροπα-δε με πολυενδιαφέρει!





"...για ποια πέλαγα ουράνια..."


                                                                                                                                            καλό ταξίδι

Εποχή

Αύριο θα σημάνει το τέλος μιας έποχης...και ήδη έχουν ξεκινήσει τα σημάδια της αλλαγής!
Αύριο κλείνω αισίως ένα χρόνο στην πρωτεύουσα.
Ένα χρόνο ακριβώς!
Κι αυτή η επέτειος με βρίσκει στην ίδια αφετηρία.
Τρομερή εξέλιξη...
Σε τακτά χρονικά διαστήματα πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθώ να σκεφτώ τι έκανα ένα χρόνο τώρα ή μάλλον από όλα αυτά που έκανα,τελικά τι κατάφερα;
Η απάντηση που έχω να μου δώσω δεν είναι και πολύ ενθαρρυντική αλλά από την άλλη ίσως είναι και λίγο νωρίς ακόμα να κάνω τον οποιοδήποτε απολογισμό!
Όπως και να'χει πάντως αυτό που δεν μπορώ να αποποιηθώ με τίποτα είναι οι εμπειρίες που αποκόμισα.Έκανα πράγματα που υπολόγιζα ότι θα καταφέρω (αν τελικά τα κατάφερνα) μετά από χρόνια.Μόνο και μόνο γι'αυτό είμαι ευγνώμων.
Στη μηδενική μου βάση λοιπόν,με μια ανάσα βαθιά για να μην τρελαθώ και...κολυμπάμε!

Καιρός

Έχουν περάσει (πάρα) πολλές μέρες από τότε που έγραψα για τελευταία φορά (αυτή η πρόταση-δυστυχώς-έχει διττή σημασία αλλά ας μείνουμε στα γραπτά του blog).

Αλλάζει ο καιρός,αλλάζουν οι ανάγκες,οι συνθήκες,αναπόφευκτα και τα θέλω και νομίζω αλλάζω κι εγώ.

Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό.

Το κακό είναι ότι δεν μπορώ να το διευκρινήσω...νοιώθω απλώς ότι αλλάζω!

Έχουν συμβεί πολλά όλον αυτόν τον καιρό-κλασικά εικονογραφημένα πια!-αλλά δε θα σταθώ σε τίποτα.

Δε με "παίρνει" να σταθώ σε κάτι...δεν μπορώ να σταθώ σε κάτι συγκεκριμένο,όλα τρέχουν με ιλιγγιώδης ρυθμούς και πρέπει να προλάβω...οφείλω να προλάβω...και θα προλάβω...σε πείσμα των καιρών και των εξωγενών παραγόντων!

Καλό χειμώνα να'χουμε ;)

Ταξίδι

Πέρασαν οι μέρες κι ήρθε ο καιρός να αποσυρθώ κι εγώ σιγά σιγά στην ιδιαίτερη πατρίδα μου.
Όχι για διακοπές ακριβώς.
Πρέπει να τελειώσω την πτυχιακή μου-πάνω από 1 χρόνο την κουβαλάω στην πλάτη μου καιρός λοιπόν να φεύγει κι αυτό το βάρος-ίσως κάνουμε και καμία εμφάνιση συγκροτηματιακώς πράγμα που σημαίνει ότι θα έχουμε πρόβες και μάλιστα εντατικές αλλά μακρυά από τα άγχη της Αθήνας όλο και κάπως θα διακοπάρουμε...επιβάλλεται!
Δύσκολος μήνας ο Σεπτέμβρης γι'ακόμα μία χρονιά!
Εύρεση δουλειάς(ηχολήπτης παύλα μουσικός δεν ήθελες να γίνεις;Λούσου τα τώρα παπάρα εαυτέ μου!),νέας κατοικίας-η μετακόμιση τήνει να γίνει θεσμός-και άλλα πολλά πραγματάκια που τον καθιστούν δύσκολο κι αγχωτικό τέλος πάντων.

Καλό μου ταξίδι λοιπόν κι από Σεπτέμβρη...κουράγιο!!!

Φιλοσοφικά

Όταν ένας άνθρωπος σε φέρνει προ των επιλογών σου κι ενώ ακόμα πιστεύεις ότι πορεύθηκες καλά όλα αυτά τα χρόνια στη ζωή αρχίζεις να σκέφτεσαι κάποια πράγματα κάπως αλλιώς-λάθος κατά τη μέχρι πρότεινος γνώμη σου-αλλά συνεχίζεις να τα σκέφτεσαι και να αφήνεις ένα παραθυράκι για το μέλλον ότι ίσως να αλλάξεις τον κόσμο σου τι γίνεται;

Τον απωθείς αυτόν τον άνθρωπο από τη ζωή σου ή ελέω περιέργειας τον αφήνεις στη θέση του και ρισκάρεις ένα μέρος του "είναι" σου;