Που'σαι Θανάση...

Θα πάρω σβάρνα μια βραδιά όλες τις συνοικίες
δε θέλω πολυτέλειες και πολυκατοικίες
Είχα έναν παλιόφιλο, τα ίχνη του έχω χάσει
σ’ ένα στέκι απόμερο, το στέκι του Θανάση

Που'σαι Θανάση, που'σαι Θανάση ήθελα να σ'αντάμωνα
Που'σαι Θανάση, που'σαι Θανάση
Ήθελα να σ'αντάμωνα, η γρουσουζιά να σπάσει

Εκεί θα βρω της νιότης μου τα φίνα τα ωραία
τον Μάνθο,τον Θεμιστοκλή και την παλιά παρέα
Δίπλα θα καθίσουμε σαν πρώτα στο τραπέζι
και μαζί θ'ακούσουμε γλυκιά πενιά να παίζει

Που'σαι Θανάση...

Ο στιχουργός Χαράλαμπος Βασιλειάδης ήταν γνωστός και με το ψευδώνυμο «Τσάντας» λόγω μιας τσάντας γεμάτης με στίχους που κουβαλούσε συνέχεια μαζί του. Στενός φίλος και συνεργάτης του Ζαμπέτα, του είχε γράψει πολλά τραγούδια, μεταξύ των οποίων και αρκετές πολύ γνωστές επιτυχίες (Ο Αράπης, Ο πιο καλός ο μαθητής κ.α.).

Το 1971 ήταν άρρωστος ενώ ο Ζαμπέτας ήταν στην Αμερική. Ένα βράδυ η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Πήρε χαρτί και έγραψε τους στίχους του τραγουδιού «Που ‘σαι Θανάση». Το έδωσε στη γυναίκα του και της ζήτησε να το δώσει με τη σειρά της στον Ζαμπέτα όταν εκείνος επέστρεφε από την Αμερική. Την επόμενη μέρα ο Βασιλειάδης πέθανε. Ο Ζαμπέτας γύρισε μετά από μερικούς μήνες, πήρε τους στίχους και έφτιαξε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1972.
 
Πηγή www.flytoistros.com

Θερινό σινεμά...

Αξιώθηκα για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια ζωής να δηλώσω παρών σε έναν θερινό κινηματογράφο.
Πως τα κατάφερα ενώ μου αρέσει τόσο ο "θεσμός" του σινεμά να μην έχω πάει ποτέ σε ένα θερινό δεν ξέρω.Μάλλον δε θα είχα την κατάλληλη συντροφιά.
Το θέμα πάντως είναι πως ήταν πολύ ωραία...
...κι η ταινία πολύ ωραία (Ghost writer)-που όπως μου είπε μια ψυχή δίνει ένα συν παραπάνω-και το μέρος ωραίο.Ήρεμο,ήσυχο σε πλήρη αντίθεση με το τι γίνεται αυτές τις ημέρες εν όψει δεκαπενταύγουστου!Λες και είχες μεταφερθεί σε άλλο χρόνο,σε άλλη εποχή...


Καλά ήταν για απόψε,αν και η επίδραση κρατάει λίγο ακόμα!
Θα ξαναπάω...θα πάμε,συμφώνησες :]

Ιδέα μου;

Πολύ ωραίο κομμάτι αλλά μήπως θυμίζει κάτι;
Μήπως φταίνε οι "φωνές";

Ρίσκο

Πλησιάζει το τέλος κι όπως πολύ σοφά λέγεται "Κάθε τέλος μια αρχή"!
Επίσης λέγεται "Κάθε αρχή και δύσκολη"!
(Ε λοιπόν αυτόν τον καιρό συνειδητοποιώ ότι-τουλάχιστον αυτά-τα γνωμικά δεν έχουν "βγει" στην τύχη)
Η αρχή είναι δεδομένη και ως είθισται υπάρχουν εναλλακτικά σημεία εκκίνησης,τουτέστιν μερικές επιλογές για το από που θα πραγματοποιηθεί η αρχή,και όπως-σχεδόν-πάντα υπάρχει η επιλογή που εμπεριέχει ρίσκο και η επιλογή που μόνο ροδοπέταλα δε σου έχουν απλώσει στο δρόμο.
Η ερώτησις λοιπόν είναι μία...to ρισκάρεις or not to ρισκάρεις;
Όσο θελκτικός κι αν είναι ο στρωμένος με σιγουριά δρόμος,η επιτυχία μέσω του δρόμου του ρίσκου-αν και εφόσον έρθει αυτή-θα είναι πιο γλυκιά κι από μέλι που μόλις συνέλεξες από την κυψέλη!
Αν πάλι (η επιτυχία) πάρει μια λάθος στροφή και χαθεί στο δρόμο τουλάχιστον κανείς δε θα μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησες...και πρώτος από όλους εσύ!

Walt Disney

Είτε είναι αλήθεια είτε όχι,πολλές συμπτώσεις μαζεύτηκαν...



Υπάρχει άραγε κάτι που να μην έχει μαγαριστεί;
...κι επειδή πολλά κρύβονται-περίεργο-πίσω από τη λέξη "μαγαρίζω" (http://ermionh.blogspot.com/2008/05/blog-post_6922.html)ας το παραφράσω ελαφρώς...
Υπάρχει λοιπόν κάτι αμόλυντο;

Ημερολόγιο

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλη
ν' αφήσεις μια ανάσα στη ζωή μου

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει καπνό και πυρετό
Στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
Φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί σαν αλμυρό
Τραγούδι που σου φέρνει ερωτευμένο το νερό
Και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου εγώ για να βρεθώ
Απόψε τυλιγμένος στου κορμιού σου το βυθό

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται στην αγχόνη τ' ουρανού
Κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου
Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου τα λόγια μου πετάει
Πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ σαν αλμυρό
Νερό στους ώμους και στον ακριβό σου το λαιμό
Κι ας το ξέρω πως του λόγου του στην ανεμόσκαλα εκεί
Με περιμένει για να μου λιμάρει το σκοινί

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν τα φώτα κάποιας γης
Τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου
που λεν είν' οι κορφές του παραδείσου

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια δεν υπάρχει αυτή η στεριά
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε
γι' αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου

Και μπροστά απ' τους κολασμένους περνάω εγώ σα μια σκιά
Που σεργιανάει στον Άδη τη δικιά σου μυρωδιά
Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας αγάπη μου μικρή
Να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί ...



"...ερωτεύτηκε πολύ μια γυναίκα η οποία ήταν αρκετά χρόνια πιο μικρή του. Την παρακαλούσε να βγουν μαζί μια νύχτα σε εστιατόριο, μα αυτή δεν ήθελε. Μετά από αρκετό καιρό, αυτή δέχτηκε επιτέλους. Πήγε στο εστιατόριο και την περίμενε. Η κοπέλα σαν πήγαινε με το αυτοκίνητο να τον συναντήσει, έπαθε ένα δυστύχημα και πέθανε..."
Πηγή musicheaven.gr

Κύριε...

Δεύτερη μέρα που έχεις επιστρέψει στα πάτρια εδάφη,απογευματινό καφεδάκι με φίλους συγκροτηματίες με παράλληλη θέαση ποδοσφαιρικού αγώνα (περίοδος μουντιάλ,τι να κάνωμεν;)!
Τελειώνει ο αγώνας κι εν ριπή οφθαλμού έχουμε αποφασίσει να πάμε για μπάσκετ,τέσσερα άτομα ήμαστε...ό,τι πρέπει για ένα μονό!
-Δε θα αναφερθώ στην παντελή άγνοια κινδύνου που επιδείξαμε ενώ πλησιάζει επερχόμενο λάιβ (όπως λέμε ελληνιστί) γιατί είμαι σίγουρος ότι θα το ξανακάνουμε!-
Έχουμε λοιπόν μεταφερθεί στο γηπεδάκι κι έχουμε ξεκινήσει τον αγώνα.
Δίπλα μας ακριβώς κάτι πιτσιρίκια παίζουν ποδόσφαιρο και αναπόφευκτα κάποια στιγμή τους φεύγει η μπάλα κι έρχεται προς εμάς,και πιο συγκεκριμένα προς το μέρος μου,και τότε είναι που ακούω το μνημιώδες...
"Κύριε,μας φέρνετε τη μπάλα;"
Στην άκρη των χειλιών το'χα να του πω "Όχι ρε,να πας να τη φέρεις μόνος σου...είμαι πολύ μεγάλος για να κυνηγάω αδέσποτες μπάλες"
Άκου εκεί κύριε...
Μα κύριε;;;
Μοιάζω εγώ για κύριος;;; :|
Έκανα αμάν να συνηθίσω-και δεν το'χω συνηθίσει ακόμα-να μου αναφέρονται στον πληθυντικό...ε μην ξεκινήσουμε και τα "Κύριε..."